
خانه دیگر سقف ندارد.دیوار شمالی، نیمهجان ایستاده؛ مثل کسی که میان رفتن و ماندن گیر کرده باشد.گرد سفیدِ گچ روی برگهای باغچه نشسته، انگار برف، در بهار تصمیم گرفته بماند.زن اما هر صبح به خانه میآید. نه برای دیدن ویرانی، برای دیدن چیزهایی که هنوز تسلیم نشدهاند.میان آجرهای افتاده روی باغچه، بوتهی یاس هنوز نفس میکشد. کنارش اطلسیها، با رنگهای خسته اما زنده و گوشهای، حسنیوسف، انگار همهی جنگ را فقط به تماشا نشسته باشد.
زن آب را آرام روی خاک میریزد. بوی خاک باران خورده، به مشامش میرسد. زندگی هنوز جریان دارد. نفسی عمیق میکشد و به سمت دیوار ریختهی آشپزخانه میرود. نه عجله دارد، نه گریه میکند. فقط نگاه میکند؛ طوری که انگار نگاه کردن، خودش یک نوع مقاومت است. و زیر آسمانی که هنوز دود را فراموش نکرده، با خودش تکرار میکند:

آرامش،
شاید
در نگاهِ زنی باشد
میانِ هیاهوی جهان
که هنوز
آهسته
گلها را مینگرد…
و شاید
در دستانِ زنی،
میانِ آوارگیِ خاورمیانه،
که با مهر
و سکوت،
گلدانها را
آب میدهد.
گیسو