صبح با صدای تلفن یک آدم وقت‌نشناس شروع شد؛ همکار بیشعور همسرم که روز تعطیل و غیر تعطیل برایش فرقی ندارد. از خواب پریدم و سردرد گرفتم. نه آن سردردی که با یک مسکن رد می‌شود. از آن دردهایی که تا مغز استخوانت می‌رود و ولت نمی‌کند.
ناچار بیدار شدم، صبحانه را مهیا کردم، دو لقمه خوردم و دوباره رفتم روی تخت ولو شدم.
دم ظهر، ناهار را با همان حال درست کردم. نمی‌دانم اصلاً چرا خودم را مجبور کردم. شاید بعد از سال‌ها کدبانوگری و خانه‌داری عادت کرده‌ام که حتی وقتی حالم خوب نیست، کارها را انجام بدهم.
لباسی که پریروز بریده بودم هنوز نیمه‌کاره روی میز چرخ خیاطی افتاده. هر بار چشمم می‌افتد بهش، دلم می‌گیرد. دلم می‌خواست امروز تمامش کنم. ولی این سردرد لعنتی و بی‌موقع باعث شد کار امروز هم به فردا بیفتد.
حالا روی مبل افتاده‌ام. سرم درد می‌کند، خوابم می‌آید، از این گیجی کلافه‌ام و فقط دلم می‌خواهد یک بار چشم باز کنم و ببینم این درد تمام شده.
امروز هم با سردرد از دست رفت.
:::گیسو
۰۵/۰۵/۲۱
