وقتی تحصیلم رو در مقطع اول راهنمایی شروع کردم و دیگه مامان حاضر نشد به جای من، انشاهای من رو بنویسه؛ اون موقع تازه فهمیدم که انگار دست به قلمم خوب به نظر میرسه. با اینکه از اون به بعد نوشتن همیشه برام لذتبخش بود اما سعی نمیکردم یه مسیر مشخصی رو براش تعیین کنم.
سالها گذشت؛ دانشجوی رشته روانشناسی شدم و کل حوزههای علوم انسانی هم مثل نوشتن، تو قلبم یه جایگاه ویژه باز کردند. کمکم یه چیزایی از تولیدمحتوا به گوشم خورد. جسته و گریخته دربارهاش میخوندم و دوست داشتم تجربهاش کنم و یادش بگیرم. دنبال یه موسسه خوب میگشتم که دیدم چندتا از اساتید علوم انسانیم، پیج «باشگاه محتوا» رو فالو کردند. من هم پیجشون رو فالو کردم که ببینم تو «اولین باشگاه غیر ورزشی ایران» چی میگذره. سرتون رو درد نیارم. بالاخره بعد از کلی تحقیق و بررسی و البته با غلبه بر «پی تایپ» بودنم؛ دقیقه نود ثبتنام کردم.
وارد شدن به «باشگاه محتوا» و تعامل با بچههای اونجا، به اندازه نمنم بارون وسط یه بعد از ظهر تابستونی دلچسب و پر از حس خوب بود. شوق یادگیری مفاهیم جدید و پیدا کردن دوستان خوب، توانایی این رو داشت که احوالات بدم رو برای لحظاتی ازم دور کنه. این باشگاه پدر و مادر دلسوزی داره که تمام تلاششون رو میکنند تا بچههاشون هرآنچه که باید رو بیاموزند. همچنین یکی از خوششانسیهای من تو این باشگاه داشتن مربی دلسوزی بود که به سوالات و غرغرهای وقت و بیوقت من گوش میداد و پا به پام جلو میاومد.
تو باشگا محتوا من فقط مفاهیم مربوط به تولید محتوا رو یاد نگرفتم. اینجا درسهای قشنگی از زندگی آموختم. دوستان خیلی خوبی پیدا کردم. دروغ چرا، باشگاه محتوا حتی اعتمادبنفس منم رو هم بیشتر کرد. قطعا شرکت در این دوره، یکی از ماندگارترین و پربارترین تجربههای من در زندگیم خواهد بود.
از مامان و بابای باشگاه، آقای آیدین داریان و خانم هلیا قویمی و همچنین مربی بسیار خوبم، خانم مریم جدیری کمال تشکر رو دارم.