احساس میکنم پر از کینه‌ام
یه کینهای توی دلم هست که قبل از اینکه اون آدم رو بکشم این کینه منو می‌کُشه؛ دندونام توی این حالت به هم چِفت می‌شن احساس درد میکنم توی چشمام شاید دارن از حدقه میزنن بیرون ته دلم می‌گم وقتی خبر گریه و پشیمونی اونا رو به من بدن چه قدر کیف میکنم البته اگه منو دلیل بدبختی خودشون ندونن.
توی این حالت برای اینکه توسط خودم کشته نشم یه نفس عمیق می‌کشم وقتی بازدم میکنم کلی سبک میشم حرصم خالی میشه.
عقل و منطق میگه پاشو واسه این حالت یه راه حل پیدا کن تا کی میخوای اینطوری باشی؟ فکر کن چطور میتونی اونا رو ببخشی؟
نمی دونم چطور باید اونا رو ببخشم خدایا چرا نمیرن؟
بخشش توی این مورد هم آسونه و هم سخت؛ آسونه چون من هنوز قدرت فکر کردن رو دارم میتونم توی دو سه روز عمیقا به این نتیجه برسم که این کینه هیچ منفعتی برای من نداره و باعث میشه من به زمین گرم بخورم نه اونا.
اما سخته چون واقعا احساس میکنم به من ظلم شده و حق با منه.
۲۸ مردا ۱۴۰۰
