سلام
من آدم آرومی هستم فکر می کنم این مهم ترین ویژگی منه اما دیگران من به عنوان زرنگ تودار میشناسن من یه مشکل فوق العاده سخت دارم نمیدونم چی باید بگم؟ حقم چیه؟ چطور باید زندگی کرد؟ قواعد درست زندگی کردن چیه؟
همش فکرای عجیب میکنم مثلا احساس میکنم زمین زیر پام باز شده من رفتم توی مادهی مذاب یا گاهی اوقات وقتی با آدما حرف میزنم اونا رو اینطوری مجسم میکنم یه اسپرم که داره به یه تخمک نزدیک میشه شاید منظورم اینه که از اینا نترس جدیشون نگیر اینا هیچی نیستن
قبلا زیاد هندزفری میذاشتم تو گوشم الان احساس میکنم زمان زیادی صدای شجریان توی گوشم میپیچه مختص مکانای خلوتم نیست همه جا؛ البته دلیل نشه به اونایی که زیاد هندزفری دارن گیر بدین.
الان دلم میخواد سکته بکنم برم بیمارستان یه دو سه ماهی استراحت کنم ولی این طوری نمیشه از زندگی کردن اجتناب کرد اهل خودکشی هم نیستم البته فعلا باید ببینم در آینده قراره چه اتفاقاتی بیفته.
چند روز پیش تو اینستاگرام در مورد یه مکتب فکری خوندم اسمش فکر کنم اگزیستانسیالیسم بوده (اسمش رو فراموش کرده بودم از پیش نویس کیبورد پیدا کردم) یه چیز جالب میگفت میگفت هر چقدر هم خویشاوند یا دوست داشته باشی آخرش خودت باید تنهایی مشکلاتت رو حل کنی به نظرم جالب اومد رفتم کامنتا رو بخونم یکی نوشته بود اولش که اینا رو میفهمی ممکنه افسردگی بگیری ولی بعدش خیلی خوب میشه. همیشه همین کار رو میکنم مثلا وقتی قراره یه کتابی رو بخونم قبلش نظراتش رو میخونم فکر کنم به این دلیله که منتظرم یکی نظر منفی بده ول کنم.
توی این دو سه سال اخیر خیلی به ذات خدا فکر کردم شاید همینه منو سرگردون کرده؛ خدایا من تمام بدنم درد میکنه تمام تنم کوفتهست چشام تاره مگه چقدر عجیبی که اینا سر من اومده؟
فعلا تمام