چگونست که ادمی تا زنده است شاخه ای از باغ گل عزیزانش نمی گیرد .
چگونست که تا در این دنیا میچرخد ز زیباییش چیزی نمیگویند .
چگونست که تنها میرود دلشان کور میشود چرا تا زمانی که روحش در این دنیا است به دیدارش نمیروند .
گویی که هیچ گاه نخواهیم فهمید ، اکنون اما میدانم که موهای سپید ز کجا می ایند و به کجا می روند .
در کنجی از این دنیا نشسته ام ، نمیدانم چه بگویم زیبایم اما دیگر حتی غم انقدر برایم ترسناک نیست و حتی گویی او دیگر در کنارم جایی ندارد ، نمیدانم زیبایم او رفت اما اشیانش در قلبم جا مانده است اما گویی که غم بهتر از اشیان خالی اوست ، گویی که این سیاهی شب مرا در خود بلعیده است و حتی دیگر نوری برای درخشیدن در این میان نیست .
زمانی ان نور را دیدم ، به چشمان خود دیدم زیبایم ، ان نور انقدری زیبا بود که گویی از دل زیبا ترین ستاره ها درخشید اما تنها بعد از درخشش دوباره ان را با گلوله هایی از این میان برداشتند .
و باز به یاد ستاره های شب مینویسم زیبایم ، انان کجا رفتند در کدام ستاره اشیانی برای خود درست کردند .
بگو که چگونه زیباییش را دیدند و همان زیبایی را از چشمانش بیرون کشیدند .
-ژینا گیان ، تو نامره ی . ناوت ئه بیته ره مزه .
-نامه ناتمام