ویرگول
ورودثبت نام
نامه ناتمام
نامه ناتمامدر اخر تنها این قلم بود که مرا از این دنیای بی رحم نجات داد.
نامه ناتمام
نامه ناتمام
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

25 شهریور 1401

چگونست که ادمی تا زنده است شاخه ای از باغ گل عزیزانش نمی گیرد .

چگونست که تا در این دنیا میچرخد ز زیباییش چیزی نمیگویند .

چگونست که تنها میرود دلشان کور میشود چرا تا زمانی که روحش در این دنیا است به دیدارش نمیروند .

گویی که هیچ گاه نخواهیم فهمید ، اکنون اما میدانم که موهای سپید ز کجا می ایند و به کجا می روند .

در کنجی از این دنیا نشسته ام ، نمیدانم چه بگویم زیبایم اما دیگر حتی غم انقدر برایم ترسناک نیست و حتی گویی او دیگر در کنارم جایی ندارد ، نمیدانم زیبایم او رفت اما اشیانش در قلبم جا مانده است اما گویی که غم بهتر از اشیان خالی اوست ، گویی که این سیاهی شب مرا در خود بلعیده است و حتی دیگر نوری برای درخشیدن در این میان نیست .

زمانی ان نور را دیدم ، به چشمان خود دیدم زیبایم ، ان نور انقدری زیبا بود که گویی از دل زیبا ترین ستاره ها درخشید اما تنها بعد از درخشش دوباره ان را با گلوله هایی از این میان برداشتند .

و باز به یاد ستاره های شب مینویسم زیبایم ، انان کجا رفتند در کدام ستاره اشیانی برای خود درست کردند .

بگو که چگونه زیباییش را دیدند و همان زیبایی را از چشمانش بیرون کشیدند .

-ژینا گیان ، تو نامره ی . ناوت ئه بیته ره مزه .

-نامه ناتمام

دنیا
۰
۰
نامه ناتمام
نامه ناتمام
در اخر تنها این قلم بود که مرا از این دنیای بی رحم نجات داد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید