زیبایی بی معنا .

از تمام حرف های گفته و ناگفته بیزارم گویی که تک تک کلمات ان ها مانند موج های خروشان مرا در خود غرق کرده است .

حرف هایی که گویی انقدر پوچ و بیهوده هستند که حتی پشت زیباترین ان ها نیز از بدترین نفرین ها خفته اند و با هر کلمه ای که از دهانشان به بیرون میریزد جاری و میشود و روزی روح پاکی را در خود غرق میکند ، آن روح خواهد مرد . دیگر حتی به چشم او نیر بنگری چیزی جز سیاهی خالص نخواهی دید .

روزی از روزگاران دور چشم ها دریچه ای به روح هایی بودند که گویی سال ها میتوانستی در انان بنگری و هیچگاه از نگاه کردن به انان حتی ذره ای خسته نشوی اما اکنون ؟ اکنون حتی ثانیه ای نگاه کردن به چشمانشان ازارم میدهد گویی که تمام وجودم را بیرون میکشند و با کلمات زنندشان پر میکنند .

نمیدانم کی همه چیز پوچ شد ، همه چیز انقدر بی معنا شد که گویی حتی زیبا ترین چیز ها ، پرواز پرندگان ، نسیم صبحگاهی که موهایت را نوازش میکند و در گوشت سخن میگوید ، گویی که از زندگی ننگینت خبر دارد و تنها به تو میگوید که این نیز روزی تمام میشود .

-نامه ناتمام