این کتاب در شهر ناپل ایتالیا میگذرد. شهر شلوغی که ساکنانش با لهجهای خودمانی با هم حرف میزنند و تنها شهری در دنیاست که مرگ از بودن خودش خجالت میکشد. شروع داستان با این جمله است: «روزا یه لقمه بیشتر نی»، یعنی باید هرچه زودتر دست به کار شد.
قهرمان پسری سیزده ساله است که قدم به قدم مسیر پرتلاطم بلوغ را پشت سر میگذارد و بهتازگی مدرسه را رها کرده و پادوی یک مغازه نجاری شده است. او چکیده پیشامدهای روزش را روی رولهای کاغذ میآورد تا آنها را در گذر زمان به دست فراموشی نسپارد.
داستان یک بومرنگ هدیه تولد که قرار است به دستان این پسر به پرواز دربیاید، با داستان بال درآوردن یک پینهدوز مهربان همزمان میشود. پینهدوزی که همه مونته دیدیو را صاحب کفش کرده است. او با قهرمان داستان دوست است و نصیحتش میکند: «بال برای فرشتهها خوب است، برای آدم سنگین است. برای پریدنِ آدم نیایش کافیست. دعا از ابر و باران، از پشت بامها و نوک درختها بالاتر میرود. جهشِ پرواز ما دعاست.»

آشنایی قهرمان با ماریای زیبا و دوستداشتنی که در همسایگیشان زندگی میکند، کشش داستان را چند برابر کرده است. دو نوجوان نخستین عشق زندگیشان را تجربه میکنند و با تمام خامیشان در رابطه خود به دنبال اتحاد و یکی شدن هستند.
خوشبختانه بزرگترهای این داستان هم مثل کمسنترها هنوز به عشق اعتقاد دارند. آنها میدانند که مهم است آدم در این شهر دو نفری باشد و اینجا آدم تک از یک نفر هم کمتر است.
«مونته دیدیو کوه خدا» را با نثر شاعرانهاش بهترین کتاب اری دِلوکا میدانند که در سال 2002 جایزه فرانسوی کتاب خارجی فمینا را از آن خود کرده است. فارسیزبانان بخش زیادی از محبوبیت کتاب را مدیون ترجمه شیوا و روان مهدی سحابی هستند.
دوستی مطالعه این کتاب را به خوردن یک باقلوای شیرین تشبیه کرد که طعم بینظیرش را باید چشید.