به ناخن های دراز و مرتب شده ی دختر نگاه می کنم.با اینکه ظاهرن خیلی ساده و آسون انگشتاشو رو کیبرد می زنه ولی من ریشه ی ناخونام درد می گیرن .هم زمان که دارم رمز کارتمو می گم تا حساب کنه ،به دستش نگاه می کنم و نمی تونم نسبت به این بی ریختی مفتضحانه بی تفاوت باشم .رمز رو از زبون خودم می شنوم که به شکل اعدادی تک تک بر زبانم جاری شده و یه لحظه دست از سر دستای دختر بر می دارم و تو چشماش نگاه می کنم ،یه جایی از جمجمه م تیر می کشه و پیشونیم رو چروک می کنه .دست راستمو دراز می کنم از روی پیشخونی که بینمون هست و اجازه می دم دستم خودش بره به سمت کارت بانکیم و تو سرم یه کادر می بندم از تصویر دست خودم که ناخن هایی که از ته گرفته شده داره و سیاهی لاکی که تقریبن شبیه خاطره فقط یه جاهایی مونده و دست دختر با ژلیش صدفی و طول حداقل یک سانتی متری .
زبونم تشکر می کنه و نگاهم نمی تونه تمسخر مغزمو پنهان کنه .این تضاد آدمای دنباله رو منو عصبانی می کنه ،اینکه کارت ،شغلت حسابداری باشه و دستاتو واسه تایپ کردن لازم داشته باشی و مغزت اینو تشخیص نده که اون ناخنای دراز واسه این کار نه تنها مناسب نیست که باعث آسیب به دستت و بدنت می شه .
با یه تشکر و خدافزی خودمو از دیدن اون زشتی که به قول خودشون لابد زیبایی هم محسوب می شه نجات می دم .
نیم نگاهی به پشت سرم نمی کنم و اجازه می دم به خودم که از جهان این آدما فاصله بگیرم و همچنان مغزم به ناخن های دراز دختر فکر می کنه .به مادر ِ مادرِ مادرِ مادرِ مادرِ ......خودم در دل جنگل ها فکر می کنم یا نه! در دل کوهستان ،اون موقعی رو می گم که تازه شروع کرده بود به تجهیز کردن خودش با سلاح .اما راحت ترینش براش ناخوناش بود .ناخوناشو با چی تیز میکرد تا بتونه از خودش و زندگی ش و جانش محافظت کنه ؟؟؟؟
صدای همهمه ی آدما ،جلو مسجد امام سجاد منو به خودم بر نمی گردونه ولی بوی جنگ از بلندگوی مسجد منو سریع تر به خونه م می رسونه .
ححسابدار بلشی
