طلوع ماه

به زحمت از خاب بیدار می شم ،دلیلی برای بیدار بودنم پیدا نمی کنم ،مجسمه ی آخرم نصفه رها شده ،رهاش کردم ،قیمت چسب کاغذی رو سرچ کردم و دیدم پولی نمونده با اینکه هنوز اول ماه به حساب میاد .گوشیمو بر می دارم و پیامای واتس اپ رو چک می کنم و می بینم تو گروه ساختمون همسایه ها در شرف دعوا هستن ،میگم شماها چارتا آدم نمی تونید باهم کنار بیاید و می بینم همسایه بغلی به واسطه ی دور بازو و هیکل عضلانی داره به واحد ی که دختری هست و دور بازو نداره ،زور می گه .می گم خدایا با کیا شدیم هشتاد ملیون و سعی می کنم آدما رو به آرامش دعوت کنم و می بینم شوت تر ازین حرفا هستن .سخنگوی درون مغزم میگه ول کن ،اینترنت مفت داری یا وقت مفت؟که با بدبختی فیلترشکنتو وصل کنی تا از حق دختری دفاع کنی که یارو به واسطه ی ددر بازوش داره زور میگه .فیلتر شکنو خاموش می کنم و می نویسم و حتا حوصله ی فکر کردن به درگیریهای این آدم عضلانی که مغزش جا مونده از رشد بدنش فکر نمی کنم .بعد یه لحظه به خودم می گم خورشید نیز می میرد .و به عمر خودم روی این سیاره ی خسته م فکر می کنم به مادرم ،زمین که همیشه نادیده گرفته شده و صلحی که انکار قرن هاست ازش خبری نیست دیگه ولی دنیای کوچیک من شاید نشانه ای از کل نباشه ،شاید در جاهای دیگه نشانی از صلح و امنیت باشه .شاید آدما به واسطه ی دور بازوشون به دختر یا زن زور نمی گن .و دیکتاتوری معنی نداره .اما جهان من اینجاست ،جایی که به واسطه ی مرد بودن حق زور گفتن وجود داره و نشانی از عقلانیت نیست .بی حرمتی کردن نشان از قدرته و زورگویی نشانی هست برای ابراز وجود .اما با خودم می گم اون وصیت یا نصیحت یا نکته ای که از برادرت یاد گرفتی رو زندگی کن ،اون جمله که به تو می گه آدما رو با یه کون لقش رها کن .و یادم میاد که خاب دیدم به آسمون نگاه کردم و به جای یک ماه سه تا تو آسمون بود و بعد انگار هی زیادتر می شدن .به هر طرف نگاه می کردم یک ماه دیگه بود ،همه اما کامل نبودن ،گاهی نیمه پر و گاهی کامل اما نه کاملِ کامل بلکه در آستانه ی گرد شدن بودن .این همه ماه تو آسمون شب من بود و بعد از تو ساختمون دیدم که گوشه ای از آسمون خطوطی کشیده شده و گفتم این همون چیزی نیست که موناسترو ازش حرف می زد ،اما نتونستم اون خطوط رو با دوربین ثبت کنم ،دوربین ناهید بود و من رفته بودم تهران و خونه ی سارا و ناهید بودم و شب بود و آسمون شب یک ماه نداشت ،ماه هایی داشت که همه در حال طلوع بودن و من حیران از اون همه ماه مونده بودم سرگشته و حیران .به سارا و ناهید گفتم تا حالا فکر کردید که با یک مرد مشترک باشید و با هم زندگی کنید و گفتن نه و بعد من فهمیدم که تو اتلق کناری آدم هایی هستن که مهمون های سارا و ناهیدن و مثل همیشه اون آدما به شدت غیر جذاب بودن و عامیانه و بی فرهنگ به نظر میومدن و بعد ما رفتیم کنار دریا اما دریا یی که جلوش دیوار کشیده بودن و ما می تونسیم از روزنه هاش نگاه کنیم و شکوه دریا رو بنگریم .اما این شکوه رو دیواری طویل از ما جدا کرده بود .چشممو از اون روزن برداشتم و دست از نگاه کردن به درون دریا کشیدم و نمی دونستم باید به چی فکر کنم و حالا هم که بیدارم و هنوز نمی دونم باید به چیه اون خاب فکر کنم .به ماه هایی که طلوع کردن و همه با هم آسمان منو در برگرفتن یا دریایی که به واسطه ی دیوار از من جدا شده بود ....

من اینجا هستم و به زمینم ،مادرم زمین فکر می کنم .همین .

بعد یه لحظه