همه چیز از یه سوال ساده شروع شد .نه این که سوال خودش به خودی ِ خود چیز ساده ای بوده باشه ،نه ،ولی به خاطر تکرار هر روز و هر روزش می تونست بی اهمیت باشه یا حتا شاید بشه گفت ارزش فکر کردنم نداشت .
فک می کنم آیا بنویسم اون سوال ساده رو یا نه همچنان به نوشتن مقدمه درباره ی اون سوال ادامه بدم؟!اما نه ،میخام بت بگم اون سوال چیه و شاید حتا به عقلمم شک کنی ،اما مهم نیست .من خودمم به عقل خودم شک می کنم .راستش من آدم شکاکی هستم ،نمی تونم باور کنم که هیچ پیچیدگی وجود نداره و سادگی ....
اما نه!صبر کن .نمی خام تو رو با خودم به حاشیه ی فکرم ببرم .میخام بت بگم اون سوال ساده چی بود .
خوبی؟
روزانه چندین بار از هم پی پرسیم اینو .خوبی؟وشاید از سر عادت یه تشکری هم بشه ازین سوال .
اما ینی چی؟ما هر روز همدیگرو می بینیم و می پرسیم از هم :خوبی.ولی من نمی تونم الکی و از سر عادت بگم آره .یا تشکر کنم بابت احوالپرسی .وقتی بد باشم نمی تونم دروغ بگم .اما چرا این سوال باعث شد من این همه روده درازی کنم و هی تایپ کنم و ادامه بدم ؟
نمی دونم ،جوابی براش ندارم و مدام با خودم خیال می کنم که من تقریبن هیچ سر از کار این احوالپرسیا و روابط آدما در نمیارم .
حالا از تو می پرسم ،خوبی؟
به خدا همین بود اون
