
رستمزاد به کنده خشک درخت چنار تکیه داده بود و به تخته سنگ جلویش با کف پا فشار می آورد .مهران آن طرف تر با تکه های چوب خشک ،مشغول درست کردن اشکال هندسی بود و رستمزاد با کنجکاوی به هنر دست مهران نگاه می کرد
رستمزاد رو به مهران گفت:" وقتی زیاد فکر می کنم ،عصبی می شم.مثل روانی ها. فکر کردن به زوال و نابودی انسان منجر میشه . گاهی وقت ها فکر می کنم ،حیوون ها، زندگی بهتری نسبت به آدمها تجربه می کنن . زندگی بدون شعور بهت اجازه می ده که بیدغدغه بخوری .بخوابی و بدون ترس بمیری."
مهران با شنیدن باور رستمزاد، سکوتی طولانی کرد و گفت: «اگه درست فهمیده باشم، باور ضدتفکر تو آدمیزاد را از منطق و فلسفه دور میکنه و به بیقیدی و زندگی حیوانی تشویق میکنه!»
رستمزاد: «نمیشه گفت ضدتفکر. شیوهای از تفکره که آدم رو از قید ویروسهای سمی ذهن رها کنه و بهش آرامش ببخشه!»
مهران: «کدوم ویروسهای سمی؟»
رستمزاد: «ببین مهران؛ ویروسها از بیرون به درون هجوم میارن و ذهن را آلوده میکنن و همهی اینها بهخاطر زیاد دیدن و زیاد شنیدنه. ما نباید تقلا کنیم که به درکی از دنیا برسیم. کسانی که بیشتر فکر میکنن، رنج بیشتری میکشن و دستشان از توبرهی دنیا هم خالیتره. درک دنیا از آدمها، مثل درک گاو از عدالت هستش و نه بیشتر.»
مهران:«قبول، درک دنیا از آدمها مثل درک گاو از عدالته. ولی همین گاو وقتی پاش به کشتارگاه میرسه، نفهمیدنش نجاتش نمیده، فقط نمیذاره اعتراض کنه. تو اسم این را گذاشتی آرامش، ولی فقط کار چاقو را راحت کردی.آنوقت، تو فکر می کنی، تفکر گاوی میتونه آدم رو از رنج نجات بده؟!»
رستمزاد: «سؤال و جواب عجیبیه. آدم اگه مثل گاو زندگی کنه، متهم به نفهمی میشه و چون نفهم بودنش درک نمیشه، دوباره فکر میکنه و رنج میکشه.»
مهران: «خب، چهکار باید بکنه که آرامش داشته باشه؟!»
رستمزاد: «گاو باشه، اما به گاوها هم توهین نکنه!»
✍ مجتبی شریفی