✍گوسفند فیلسوف
مدام به فلسفه زندگی فکر می کرد و اینکه از کجا آمده است و این آمدنش برای چه بوده است.کم علف می خورد و برای یک مشت یونجه مثل گوسفندهای دیگر داد و بیداد نمی کرد .وقتی به برادر و خواهرهای گوسفندش خیره می شد که چگونه با بوی کاه و یونجه مثل حشره های سیاه وسفید بزرگ روی هم تلنبار می شوند و با ولع تمام لقمه های کاه و یونجه را به میان لپ هایشان آب می اندازند بغض گلویش را می فشرد.
ارباب از گوسفند فیلسوف دل خوشی نداشت چون هم لاغر مردنی بود و هم اینکه با خوردن مشتی علف از رفقای گوسفندش کناره می گرفت و شروع به فلسفه بافی می کرد.
یکی از برادرانش،گوسفندی بود کوتوله با شکمی ورقلمبیده و گردنی کلفت و کوتاه که در سینه اش فرو رفته بود.مدام تقلا می کرد که دیدگاه برادر فیلسوفش را عوض کند و اینکه هدف از خلقت گوسفند ،خدمت به ارباب بوده است و هر گوسفندی که تلاش بیشتری کند تا ارباب شیر و پشم بیشتری نصیبش شود اجر کارش در پیش ارباب و خدای ارباب محفوظ است و رفتار او مصداق ناشکری است و بعدش چند روایت از بزرگان را چاشنی کلام می کرد اما این حرفها و روایات توی کت گوسفند فیلسوف نمی رفت و عقیده داشت که فلسفه آفرینشش غیر از این است که برادرش می گوید و ارباب آنها را استثمار کرده است و پشت دلسوزی ارباب، سیاستی خوابیده است.
برادر چاقالویش در حالیکه به حرفهایش گوش میداد سرش توی آخور بود و دو لپی کاه و یونجه میخورد که به ناگه مثل همیشه با اوقات تلخی سر از آخور برداشت و دستان پفکی اش را بسوی آسمان بالابرد و خداوند را قسم می داد که بواسطه افکار کفر آمیز برادرش برکت را از آخور آنها نگیرد و مثل اقوام کافر ،سقف طویله را بر سر آنها خراب نکند و سر آخر در حالیکه بسمت آبشخور می رفت با آروغ هایی بریده بریده ،شروع به فحاشی به برادر لاغر مردنی اش کرد و تنها کاری که از گوسفند فیلسوف برمی آمد این بود که بیحرکت بماند تا یک ابدیت خاموش بر روی قلبش سنگینی کند و اشکش را درآورد.
روزها به همین منوال می گذشت و گوسفند فیلسوف لاغرتر و منفورتر می شد و از طرفی ارباب با دیدن برادر چاقالویش توی دلَش قند آب می شد و سر و گوشش را نوازش می کرد و گوسفند چاق و چله از اینکه ارباب را راضی و خشنود می دید دهانش مثل ته نعلبکی از خنده گل و گشاد می شد .
بعد از این ماجرا بود که گوسفند فیلسوف هرگز برادر چاقالویش را ندید و روزها و شب ها در فراقش می سوخت تا اینکه در یک صبح سرد زمستانی با بو کردن کت پوست پشمی ارباب از عاقبت شوم برادرش آگاه شد و مثل دیوانه ها در حالیکه اشک می ریخت از طویله بیرون پرید و خودش را لای علف زارها گم و گور کرد.
✍مجتبی شریفی
