💠دنیای یک جوجه اردک
اتاقک کوچک تخم مرغی اش پر بود از سکوت و تنهایی .گرسنه اش که می شد از مایع لزج داخل پوسته اش نشخوار می کرد .تنها دلخوشیش این بود که روزی از آب و گل دربیاید و با فشار بال های کوچکش از شر لانه نمورش خلاص شود.با نوک تیز انگشت های کوچکش ،مدام روی دیوار سفید لانه اش ،مثل زندانی ها، چوب خط می انداخت و آخر شب، قبل از خواب، آنها را می شمرد .
خط ها که به عدد بیست و هشت رسید .حالیش شد که وقت رهایی است و فکر شادی خاصی در ذهنش تولید شد . با هیجانی سرشار از ترس، پاهایش را بیرون گذاشت .بدجوری گرسنه اش بود اما هر چه گشت چیزی برای خوردن پیدا نکرد.با حالتی افسرده به زیر سایه بوته ای خشک ،چمبک زد و به نقطه ای نامعلوم خیره شد.احساس کرد که آنهمه آرزو های قشنگ بعد از رهایی از پوسته ،خواب و خیالی بیش نبوده است.نفسش بوی دلواپسی می داد ،بوی باران.
دیگر قادر نبود آب دهانش را قورت دهد . هرم نفس های گرمش وادارش می کرد که بایستد و انرژی اش را ذخیره کند.با پیشانی چین خورده و چشمانی ملتمس نگاهی به لانه تخم مرغی اش انداخت .خورشید بود که بر سرش آتش می ریخت و او برای جرعه ای آب و دانه نرم ارزنی دست و پا می زد . دوروبرش پر از موجوداتی بود که هیچ تاثیری در حال و روزش نداشتند و فقط می دویدند تا مدام بخورند و بعدش بدوند تا آبش کنند و این دور تسلسل برایش قابل هضم نبود.
با نوک زرد کوچکش ، بال های فسقلی اش را به زیر دیواره های خراب لانه دوران جنینی اش کشاند و حالیش شد که تاریکی و لزجی اتاق تخم مرغی اش نعمتی بوده است که از آن غافل بوده است . شکاف های پوسته را با بال هایش کور کرد .چشمانش را بست و آرزو کرد که وقتی چشمانش را باز می کند خبری از ترکیدگی خانه آبا و اجدادیش نباشد.
✍مجتبی شریفی
