🔶️خشم خاموش👇
بچه گورخر با مادرش در خنکای شهریور بر بالای صخره ای بلند لمیده بودند و با ترس و لرز به دندان های تیز کفتارها در پایین دست کوه که از شدت گرسنگی پر از کف میشد خیره شده بودند .
بچه گورخر رو به مادرش گفت:"مادرجان ؛ چرا ما گورخرها در سرزمین آبا و اجدادیمان می بایست مدام با ترس زندگی کنیم؟!"
مادرش با نگاهی دلواپس گفت :"درست نمیدانم اما تا آنجایی که به یاد دارم اجداد ما در پهنه این دشت چریده اند و آخر سر لقمه چرب همین کفتارها شده اند .پدر خدابیامرزت کنار چشمه درخت زالزالک خام خور شد اما مردانه مرد و صدای ضجه اش را کسی نشنید ...!"
بچه گورخر اشکش درآمد و گفت:"ولی مادر من نمی خواهم ،شب و روز بیهوده بچرم و در نهایت یک لقمه چرب شکم چغر کفتارها شوم"!
مادرش برای اینکه بچه اش را به آینده امیدوار کند گفت:"پسرم همیشه اینگونه نبوده است .جد بزرگوار تو سالها در این دشت ،بزرگ گورخرها بود و تا زنده بود کفتارهای وحشی با شنیدن گرمب گرمب سم قوی اش مثل ترکه بیدی می لرزیدند و دنبال سوراخ موش می گشتند...!"
بچه گورخر با اشتیاق گفت :"می خواهی بگویی که او از کفتارها قوی تر بود و هرگز توسط کفتارها خورده نشد؟!"
و سپس از جایش فرز بلند شد . رگ های گردنش را می جنباند ،سم کوچکش را به زمین کوبید و رو به مادرش گفت :"مادر جان ،قبر جد قلدر و با هیبت من کجاست تا به روح بزرگش ادای احترام کنم؟"
مادرش دستپاچه شد و بی حس و بیحرکت در حالیکه چمباتمه زده بودبا چشمانی پر از خشم و اشک، بی اختیار به شکم گنده کفتارها خیره شد ...
✍مجتبی شریفی
