آوارگی... بیچارگی... (نگاهی به کشمکش درون)
افکار جورواجور ذهنش مثل کرمهای ریز و درشت وول میخوردند و لذت ولگردی در دنیا را برایش زهرمار کرده بودند.
احساس میکرد زدوخوردهای درونش کار یک نفر نیست و مافیایی پرزور این معرکه را راه انداخته تا از آب گلآلود ماهی بگیرد.
زمانی از پدربزرگش دربارهی این صداهای دلبههمزن جمجمهاش پرسیده بود و او جواب داده بود: «نمیدانم، از ملاحسن شنیدم که میگفت شیطانهایی در درون آدمیزادند که کارشان همین است؛ وقت و بیوقت آتش به پنبهی فکر آدم میزنند و بعد با کاسهی آبی به سراغش میآیند تا دین و ایمانش را در عوض آن بدزدند.»
روزی در کتابی خوانده بود: «ما بچهی کوچیم، بچهی مرگیم، اوست که سرانجام ما را از فریبهای زندگی نجات میدهد... پس ناچاریم پیش از آنکه الکمان را بیاویزیم، نان زندگیمان را بپزیم و بخوریم...!»
آنقدر فکر کرد و فکر کرد تا از او دیوانهای وراج ساختند که گلاویز شدن با دنیا و تقدیر، کار شب و روزش شد. یک انتخاب بیشتر نداشت: آوارگی... بیچارگی.
✍️ مجتبی شریفی
