داستان کوتاه؛ پدرانههای یک لکلک
ابرها همچون گونیهای سفید پنبه جابهجا میشدند و بادی کیفآور میوزید. لکلک پیر با وسواسی خاص، بقچهای که در داخلش نوزادی قنداقی بود را به منقار گرفته بود و میرفت.
لکلک پیر با نگاه به بقچه گفت: «من کرکوپر ریخته تا کی باید این نیموجبی را به منقار بکشم؟»
به نشانی داخل بقچه نگاهی انداخت و با دیدن مقصد کودک آهی کشید و گفت: «هی دادوبیداد، این هم که طالعش به بستهی معیشتی گره خورده؟!»
به کودک خیره شد. گوشهی چشمان کوچکش گود افتاده بود و خواب و گرسنگی، پوست صورتش را تیره و بیرونق کرده بود.
با خودش اندیشید؛ اگر این کودک را به مقصد نوشته در کاغذ ببرد، در آیندهای نهچندان دور زیر بار تورم و تحریمهای استکبار جهانی، زیر لبش سبز نشده، موهای سرش سفید خواهند شد و ناکام از دنیا خواهد رفت. بنابراین برای اولین بار با جسارت، قانونشکنی کرد و مقصد نوشتهشده ـ «قارهی آسیا، ضلع جنوبغربی، حاشیهی دریاچهی نیمهخشک، روستای تپهماهور سفلی، منزل ممد پالاندوز» ـ را خط زد و آدرس جدید را اینگونه نوشت: «قارهی اروپا، فلات سوئیس، منطقهی شمال مرکزی، شهر زوریخ، میدان بورکلی، کوچهی ونگوک، منزل عالیجناب ارنستو برتارلی».
لکلک پیر نفس عمیقی از روی رضایت به هوا فوت کرد. بچهی قنداقی را به منقار کشید و جهت پرواز بالهایش را به سمت رشتهکوههای آلپ در اروپا برگرداند...
✍️ مجتبی شریفی
