
من یه سوسکم. درستترش اینه که یه سوسکم که توی پریز برق زندگی میکنه. خونهام کوچیکه، ولی خب، جا افتادهس و گرم و نرم. البته اگه صاحبخونه برقو قطع نکنه!
مشکل اینجاست که این آدمای خونه، قبض برق رو سر وقت نمیدن. هر چند وقت یه بار برق قطع میشه و من میمونم تو تاریکی و سرما. شما نمیدونین چقدر زندگی تو یه پریز بیبرق سخته. آدم گرسنه میمونه، سرد میشه، حتی نمیشه بیرون رفت چون همه چی تاریکه.
چند وقت پیش، درست وسط زمستون، برق خونه برای سه روز قطع شد. اونقدر سردم بود که به سیمای برق چسبیده بودم و دعا میکردم صاحبخونه قبضو پرداخت کنه. هر بار که قبضو دیر میدن، ولتاژ برق که میاد، بالا و پایین میشه. من تو پریز نشستهام و میترسم یهو یه جرقه بزنه و خونه کوچیکم دود بشه بره هوا.
یه شب، داشتم گوش تیز میکردم ببینم صاحبخونه چی میگه. شنیدم که خانمش بهش گفت:
چرا قبضو سر وقت نمیدی؟ چرا دایرکت دبیت پیمان رو فعال نمیکنی؟
صاحبخونه گفت:
دایرکت دبیت؟ این چیه؟
خانمش توضیح داد که پیمان همه قبضها رو خودش سر وقت پرداخت میکنه. دیگه نیازی نیست به یاد داشتنش فکر کنی یا تو صف بانک بمونی.
همون شب، تو دل خودم گفتم:
بالاخره! این بهترین اتفاق زندگی ما پریز نشینهاست.
چند روز بعد، برق دوباره وصل شد و از اون به بعد، دیگه حتی یک بار هم قطع نشد. ولتاژ ثابت شد، دیگه سیمها جرقه نزدن و من تو خونه کوچیکم با خیال راحت زندگی میکنم.