اخترک کوچک من، سلام!
خیلی وقت است از آخرین نامه هایم میگذرد و من چیزی برایت ننوشتهام.
آخرین بار برایت غم هایم را به ارمغان آورده بودم. و حال؟
حال؛
گذر زمان را به دست سرنوشت سپردهام و زمان کم کم مرهمی برای زخم های نه چندان کهنهام شده.
مرهم!
میدانی در تمام کتاب های علمی جهان نگاشته شده؛ مرهم زمانی به کار میآید که زخم تا استخوان رسوخ نکرده باشد!
اما گویی اینبار باید در ذهنم تمام علمیات جهان را زیر پا بگذارم و تظاهر کنم؛ مرهم من، زخم های عفونت کردهایی که تا مغز و استخوانم پیشرفت کردهاند را درمان کرده.
اری؛بیا فقط تصور کنیم همهچیز آرام است.