نگاه به هر مفهومی میتواند از زوایای مختلف صورت گیرد، چنانکه برخی متون، تفسیرهای گوناگونی دارند؛ زیرا وقتی شناخت به کلمه تبدیل میشود، آن کلمه میتواند معانی متفاوتی به خود بگیرد. از این رو، هر کس از منظر خود، مفهومی را دریافت میکند.آنچه در ادامه میآید، نگاهی است از منظری دیگر به مفاهیم توحید و معاد. لازم به ذکر است که این نوع نگاه، تنها بخشی از فهم را یادآوری میکند و همهی حقیقت نیست؛ پس نویسنده در این نگاه، تلاش کرده است مفهومی را در جهت بهبود زندگی دریافت کند، مفهومی که البته تمام ماجرا نیست.
توحید:
واژهی «توحید» از «واحد» گرفته شده و واحد به معنای «یک» است؛ اشارهای به یگانگی. لازم به یادآوری است که آنچه در ادامه میآید، برداشتی نمادین و کاربردی از ریشهی این کلمه است، نه بیان اصطلاحی و کلامیِ توحید در دین. از این معنا میتوان دریافت که پیام آن چنین است: به تفرقه نرو. وقتی در جریان زندگی قرار میگیری، انرژی خود را در یک مسیر درست صرف کن. در هر جایگاهی که هستی، یگانه باش و به چند راهی قدم مگذار. وقتی تشخیص دادی این راه، راه درست و خوبی است، همان را ادامه بده؛ آنقدر دچار شک و تردید نشو و پیوسته مسیرت را عوض نکن تردید بس است.از این منظر، یگانگی یعنی انتخاب یک راه خوب، ادامه دادن آن، و داشتن تمرکز. انرژی، در چند راهی هدر میرود، و رسیدن به نتیجه دیرتر اتفاق میافتد.
معاد:
ریشهی کلمهی «معاد»، «عود» است. معاد در اصطلاح دینی، معنای خاص خود را دارد (بازگشت بهسوی خدا پس از مرگ)؛ اما در اینجا از منظری دیگر، و بهصورت نمادین، به این کلمه نگاه میکنیم؛ نه بهعنوان تبیین اصطلاح دینی معاد، بلکه بهعنوان استعارهای از مفهوم «بازگشت» در دلِ زندگی روزمره.«عود» به معنای بازگشتن یا دوباره برخاستن است؛ کسی که دوباره روی پای خود میایستد، کسی که تلاش میکند تا توان خود را بهکار گیرد و دوباره از جای برخیزد،کسی که در جا نمیزند و در جریان زندگی، پس از افتادن، بلند میشود.شاید بتوان گفت این معنا، هماهنگی با جریان زندگی است؛ کسی که از پایانِ یک مرحله یا یک موقعیت، دوباره به زندگی باز میگردد، کسی که میتواند همچون تنفس، زندگی را ادامه دهد؛ سوار بر موج زندگی، همچون ذرهای که موجسواری میکند.یک موج را در نظر بگیرید که همچون منحنی زندگی، ضمن بالا و پایین رفتن، رو بهجلو و رو بهرشد نیز هست.
به امید آنکه همه ما یگانگی و معاد در زندگی را از این منظر به کار گیریم موفقیت روزیتان باد.
نویسنده: فرشته حاتمی مظفر
