کتاب:جای خالی سلوچ از محمود دولت آبادی.
مِرگان که سر از بالین برداشت سلوچ نبود.
سلوچ نه نامه ایی گذاشته، نه نشانی، نه دلیل رفتن.فقط نیست.
بنظر گاهی غیبت بعضی ها از حضورشان پر رنگ تر است.همانند سایه ایی که هر جا میروی به دنبالت می آید، اما نمیتوان لمسش کرد.
کتاب درباره ی زنی روستایی به نام مِرگان است که یک روز صبح متوجه میشود همسرش سلوچ بی خبر و بی دلیل ناپدید شده به این ترتیب مرگان میماند و سه فرزندش و هزاران دردسر.در زمانی که زن در جامعه بدون مرد اعتباری ندارد مرگان ناچار میشود یک تنه زندگی را پیش ببرد.
سلوچ گم میشود اما حضورش در تک تک لحظات مرگان پر رنگ است.او هست، چون نیست...
خواندن این کتاب ممکن است خواننده را تکان دهد.
زیرا در طول مطالعه خواننده متوجه میشود مرگان زنی ست واقعی که شاید اگر دقیق نگاه کنیم امثال او را در زندگی حقیقی دیده ایم. مرگان قهرمان یا یک موجود افسانه ایی نیست تنها یک زن است.با چادرش با زخم های تن و دلش. با تصمیمات تلخش. او صرفا زنی است که در کوچه پس کوچه های همین روزگار نیز میشود پیدایش کرد.
دولت آبادی طوری زنده داستانش را نوشته است که در حین خواندن انگار ما هم روی خاک راه میرویم.صدای گاوها، بوی نان خشک، فریاد و دعواهای شبانه و گریه ی نا ارام شب را حس میکنیم.

در طی مطالعه ی کتاب جای خالی سلوچ شما
فروپاشی تدریجی یک خانواده و نبودن مرد.
فقر و خشونت
زن بودن در جامعه ی مردسالار
تلاش برای بقا، بدون ذره ایی تغییر و امید به نجات
نقش سرنوشت و اجبار در زندگی انسان ها. را شاهد هستید.
حس خودم بعد از مطالعه ای این کتاب.
من مرگان را در دلم نگه داشتم. او مظهر مقاومت در سکوت است.جای خالی سلوچ جای خالی چیزی در زندگی خیلی از ماست.شاید جای امنی شاید یک تکیه گاه شاید فقط یک نفر که بودنش همه چیز را برای آدمی ساده تر میکند.
و در پایان
سلوچ رفت بی خداحافظی، بی خبر. م
رگان اما ایستاد.نه چون قوی بود، چون چاره ایی نداشت.
