تا وقتی مفیدم، دوستم دارید؟
یکی از تلخ ترین زوایای کتاب مسخ، نه فقط تغییر فیزیکی گرگور سامسا، که تغییری هست که در نگاه خانواده اش شکل میگیرد.او دیگر نمیتواند کار کند، و همین "ناتوانی در مفید بودن" کافی است تا تمام دوست داشتن ها رنگ ببازد.
شاید کافکا در این داستان آینه ایی گرفته جلوی ما تا ببینیم: آیا ما هم آدمها را فقط وقتی دوسداریم که برایمان "کار"ی انجام دهند؟
من سال ها پیش کتاب مسخ از کافکا را خوانده ام.
کتابی که با یک جمله آغاز میشود و تا آخر عمر رهایت نمیکند.
《یک روز صبح وقتی گرگور سامسا از خواب های پریشان بیدار شددریافت که در تخت خواب خود به حشره ایی عظیم الجثه تبدیل شده است》
از نظر من مسخ فقط قصه ی یک تغییر فیزیکی نیست...
قصه ی احساس بیگانگیست، قصه ی آن لحظه ایست که خود نیز قادر به شناخت خویش نیستی.
اولین باری که این کتاب را خواندم انگار گوشه ایی از خودم را دیدم که همیشه قایم بوده. آنجایی که حس میکنی در این دنیا جایی نداری، حتی در خانه ات...حتی در دل نزدیکانت.
از نظر من کتاب مسخ از کافکا نه فقط یک داستان بلکه یک زلزله ی درونی ست.مخصوصا برای افرادی که یک کتاب را با دل میخوانند.
