در آخرین صحنه، پدر با تمام ضعف جسمی اش، با صدای خفه و دردمند کلمه ی《تیمشل》(timshel)را به زبان می آورد.
این کلمه،از زبان عبری گرفته شده و معنایش این است:《تو میتوانی》.
این جمله ی پایانی، عصاره ی تمام رمان است.
رمان 《شرق بهشت》اثر جان اشتاین بک، کمی بیشتر از یک روایت خانوادگی ست. نویسنده در این رمان سعی دارد تصویری تازه از مفاهیم کهنه ایی چون خیر وشر، انتخاب و اراده، گناه و بخشش بسازد.او تنها سرگذشت دو نسل از خانواده ی ترسک را روایت نمیکند بلکه ما را وا میدارد که به جهان خودمان دوباره نگاهی بیاندازیم و به فکر فرو برویم در رابطه با اینکه چه چیزی ما را تعریف میکند؟ خانواده مان؟ یا انتخاب هایی که هر روز با درد و آگاهی میسازیم؟
روایت شرق بهشت، دو خط داستانی دارد:یکی درباره ی ساموئل همیلتون (که بر اساس پدربزرگ واقعی نویسنده طراحی شده است) و دیگری خانواده ی آدام ترسک، که محور اصلی داستان است.
آدام، مردی پاک دل و ساده عاشق زنی بنام《 کیتی》میشود؛ زنی که نماد شر مطلق است و خودش بارها میگوید: "من چیزی جز تاریکی نیستم."
فرزندانشان《 کلب》و《آرون》در موقعیتی مشابه اسطوره ی 《قابیل و هابیل》قرار میگیرند؛ یکی بی قرار و حساس، و دیگری مطیع و معصوم. آنها قربایی تکرار گذشته میشوند.
تا اینکه در پابان، نقطه ای نورانی پدیدار میشود...
مفهموم کلیدی: 《تیمشل》؛ تو میتوانی. و همین 《میتوانی 》به طرز دردناکی زیباست یعنی هر کس که انتخاب کرد، مسئول است. و اگر تو به تاریکی کشیده شده ایی، به خاطر انتخاب خودت بوده است.
این واژه به کلب و به همه ی ما این فرصت را میدهد که از دایره ی جبر خارج شویم. نه گناه مادر، نه بی توجهی پدر، نه عشق نابرابر، هیچ کدام سرنوشت کلب را تعیین نمی کنند.
او میتواند انتخاب کند. این یعنی انسان آزاد است. حتی در نهایت تاریکی.

خوانش شخصی من از شرق بهشت
این کتاب من را یاد تمام اوقاتی که میتوانستم انتخاب کنم و نکردم و تمام آن انتخاب هایی که هنوز میتوانم بکنم انداخت..
اصلی داستان است.