میترسیدم از او که تمامِ مرا بلد است.
نقطهی مجهولی برایش ندارم.
میترسیدم از او که تمام تار و پودم را از حفظ است.
از او که ترسهایم را میدانست و در کسری از ثانیه میتوانست سفیدی چشمانم را به سرخی بدل کند.
من میترسیدم از او؛ از او که نیاز به مجوز ورود و خروج به چین و چروک مغزم را نداشت و استمرار رفت و آمدش از مخچه تا لوب قدامی و از تالاموس تا ساقهی مغزم از تناوب شب و روز و گذر شنبه تا جمعه بدیهیتر و لازمتر بود.
میترسیدم از او که میدانست چهطور مرا از بین ببرد، چهطور با دست خالی کُندههای زانوهایم را با خاک مرطوب از سرشک عجز و التماس آشنا کند.
میترسیدم از او که ذرات عطر تنم را در شامهاش مو به مو تفکیک میکرد و بوی ترس را از لابهلایش میفهمید و با لبخند پیروزمندانهاش فتحام میکرد.
میترسیدم از او. و چه کردم؟
به آغوشاش کشیدم؛ مثل طفلی که از وحشت ترکهی معلم و سیلی پدر، بندبند وجودش را به سینهی آنها میسپارد.
به آغوشاش کشیدم...