اون دلقکه بود که همهی شهر رو میخندوند ولی خودش افسردگی داشت؛ سنگصبورها همونان منتها یه مدل دیگه.
مثلا اینکه باهاشون درددل میکنیم، غم و غصههامونو میگیم، اضطرابها، ناراحتیها و در یک کلام خودمونو خالی میکنیم و در تمام مدت اونا فقط گوش میدن، همراهی میکنن، همدردی میکنن، اگه لازم باشه پیشنهادی برای بهبود اوضاع میدن.
اما ما هیچوقت شاید به این فکر نکنیم که همین قصهای که الان داریم براش تعریف میکنیم خودش تجربه کرده باشه..
سنگصبورها یاد گرفتهن غم روی غم تلنبار کنن.
سنگصبورها شاید حتی لذت ببرن از اینکه داستان خودشونو از زبون دیگران بشنون، شاید ذوق کنن که هویت خودشونو در ذات دیگران هویدا ببینن.
ما میگیم و اونا گوش میکنن، بی اونکه بدونیم چی تو دلشون میگذره.
ممکنه هیچوقت هم بهشون نگیم: خب تو اوضاعت چجوریه؟ تو درددلی نداری؟ تو غمی نداری که بخوای بگی؟ کاری از دستمون برمیاد؟
البته یه سنگصبور هیچوقت درددل نمیکنه، چون یاد گرفته غم روی غم تلنبار کنه، که اگه اینجوری نبود سنگ صبور نمیشد.