قاصد بهار

وقتی ، باران عشق بر شکوفه ی نیاز می بارد،

باغ آرزو ،نگاه خسته را می تکاند، خورشید محبت ، رنگین کمان امید را با ترنم سپیدار ،تقدیم قاصد بهار می نماید. نسیم عشق، آیینه ی حقیقت را بیدار می سازد، که ای خفتگان ! دفتر دل را به یاد و نامش بگشایید، چرا که بهار جان ،جان ها را صفا بخشید، کیمیای عشق ، مس وجود آدمی را به طلامبدّل کرد. با بهار ، خویش را از حضیض ذلّت به مصر عزّت رسانیم.

اشک شوق از دیدگان جاری کنیم تا گل اندیشه ،آسمان سینه را آذین بندد و عطر زندگی ،مشام جان همه را معطر سازد که بوی بهار می آید...

حجت اله حبیبی