وقتی مؤذن از گلدسته ی سرو ،اذان احساس سر می دهد
دلم می شکند وتو را ناخواسته،یاد می کند.
چه دلنشین است قیام و قعود در برابرت،هم نوا با خروش آبشار و وزش باد در لابه لای برگ های نجابت
چه دلنشین است یاد ونامت،چقدر آرام می شوم ،آرام چون دریای پس از توفان
وقتی به ماه می نگرم تو در نظرم تداعی می شوی...
می خوانمت در هیاهوی باد پاییزی،در شکوفه باران بهار، در تلألؤِسفید برف زمستان،ودر کمال پختگی سیب تابستان
می خواهمت با تمام وجود، که وجودم از تو موجود است
پس چگونه نایستم در برابرت ،که قیام در برابرت حسِ آرامش دارد ...