ای آفتاب حسن، آتش تنهایی به جان و دام بلا گسترده ،درخت امید خشکیده و دشنه خیانت به جان، چاه ظلمت به راه و بنای ظلم بر پا، باغ خاطره پرپر و بوته ی لبخند پژمرده، بیا تا با نفست باران رحمت ببارد و دانه شکر بروید بر لبان خشک احساس، که بی تو خورشید عشق بر زمین دلمان نتابد، و چشمه نور نجوشد، و چشم نرگس نبیند جوانه امید را...