مورچه جمع شده بود. رفتم اسپری آوردم تا بکشمشون. بعدش که زدم بهشون، دیدم بعد چند دقیقه چندتاشون زنده شدن، راه افتادن و رفتن.
یهو این موضوع ذهنمو درگیر کرد که بعدش چی میشه؟ مورچههای سرباز برمیگردن خونه، و اگه وسط راه نمیرن، از روز عجیبشون تعریف میکنن؟
شاید بقیه باور نکنن که یه موجود هیولامانند با یک اسپری بزرگ تعداد زیادیشون رو منهدم کرده. شاید بگن اونا شیادن. شاید هم این چیز عادیه که وسط یه روز آفتابی، گروه زیادی از جستوجوگرهای غذا بمیرن و از اون روز به بعد، اون منطقه هم به بقیه منطقههای ممنوعه اضافه بشه.
اما اون سرباز کوچولو…
کارایی بدنش کم میشه. دیگه نمیتونه مثل سابق حرکت کنه و بیشتر از وزن خودش غذا حمل کنه. شاید تا آخر عمر نتونه خوب نفس بکشه.
آیا مورچهها هم آسم میگیرن؟
اگه بگیرن چی میشه؟ کی کمکشون میکنه خوب نفس بکشن؟ مورچهها دکتر دارن که نجاتشون بده، یا تا آخر عمر قراره نفسنفس بزنن و یه روز دیگه هیچ نفسی خارج نشه؟
آیا رئیس سربازا بهشون اجازه میده استراحت کنن؟
میتونن تو لونه بمونن و کار نکنن، یا باید با همون وضعیت ادامه بدن تا جایی که کامل از پا بیفتن؟
شاید هم بهشون مدال بدن که از اون وضعیت جهنمی نجات پیدا کردن و بشن کهنهسربازهایی که جوونترها رو راهنمایی میکنن.
شاید با همون نیمهنفسها انقدر زنده بمونن که از خاطراتشون برای جوونترها تعریف کنن.
شاید هم ترومای اون روز انقدر روشون تأثیر بذاره که دیوونه بشن، و مورچههای جوون به همدیگه بگن: «اونو میبینی؟ هیچوقت بهش نزدیک نشو… مغزش درست کار نمیکنه.»
اون مورچه پیر تنها و تنهاتر میشه، ولی بازم هر روز میره بیرون تا غذا جمع کنه.
و یه روز دوباره هیولا با اسپریش برمیگرده.
اون، با اینکه ترسیده، جون یک مورچه جوونتر رو نجات میده و خودش نیمهجون اونجا میفته.
مورچه جوونتر میاد بالاسرش و اشک تو چشماش جمع شده.
مورچه پیر میگه: «خوبه… حداقل این تروما با من تموم میشه. برو خونه… تا هیولا دوباره وارد عمل نشده.»
مورچه جوونتر فرار میکنه و به همه درمورد مورچه پیر فداکار میگه، و همه ازش قدردانی میکنن… با اینکه وقتی زنده بود اونقدر براشون ارزشی نداشت.
و اما اون هیولا…
خوشحال از اینکه خونشو از حمله مورچهها نجات داده، میره روی کاناپه میشینه، غذاشو میخوره و برنامه مورد علاقهشو تماشا میکنه.