کهکشان:
ما دنیای اطراف را چون کهکشانی عظیم و غیر قابل باور میبینیم .
بزرگ، زیبا، هیجان آور، غیر قابل پیش بینی
چون دنیای تیره و آرام بخشی هست که از نگاه کردن به آن سیر نمیشوی
رنگ هایش تک به تک در دلت جا باز میکنند
به تو آرامش را هدیه میکنند، تا مغز استخوان رو حس میکنند و این در نظر من زیباست ...
کهکشان دنیای عجیبی است
در کودکی ام خیال میکردم هرکجا که عجیب باشد، زیبا باشد، متنوع و هیجان آور و
غیر قابل پیش بینی باشد را کهکشان میگویند .
مثلا کهکشان خیالاتم، هیچکس نمیداند اما آنجا بهترین زندگی من بود در آن کهکشان
هیچ گاه گریه نکردم، هیچگاه دلم نشکست و هیچگاه بخاطر حرف کسی عذاب نکشیدم
بهترین زندگی را داشتم.
چه کهکشان خوبی بود !!!
البته هنوز هم آن کهکشان را دارم، هنوزهم کهکشان خیالات پذیرای من است .
با روی باز از من استقبال میکند و من ساعت ها در آنجا غرق زندگی دیگری هستم
انقدر زیبا و دوست داشتی است که گاهی دلم میخواهد همانجا غرق شوم و هرگز بر نگردم ...
بزرگ تر شدم و فهمیدم حتی کهکشانی درون وجود انسان هاست، دلیل زندگی ما هم یکم کهکشان است .
مثلا کهکشان قلب !
هزار رگ و مویرگ با هزاران وظیفه مختلف که هرکدام به درستی باید انجام شود
به شکلی خاص و زیبا، غیر قابل پیش بینی، متنوع و پیچیده .
کهکشان قلب هم جالب است اما اگر کمی بیشتر به این کهکشان ورود کنیم صحنه جالبی در مقابل ما نیست .
مثلا کهکشان قلب من، اگر به درونش بیایید پشیمان میشوید، چون آن هنگام مثل کسانی هستید که زیر آوار مانده اند .
آنجا اصلا زیبا نیست، پر از حسرت ها یا شایدم ترس هاست، پر از غم ها و اشک هاست، پر از حرف های نگفته و
حق های پایمال شده است .
هیچکس توان آن زندگی را ندارد ...
کهکشان قلب از دور زیباست، نزدیکش که میشوی شک در دلت مینشیند و وقتی وارد آن میشوی به دنبال راه فرار میگردی ...
کدام فضاییان با کهکشان قلب این چنین کرده اند؟؟؟
مگر قرار نبود زیباترین کهکشان باشد ؟
چرا انقدر آشفته و گره خورده است ؟
چه کردید با آن؟
چطور کهکشان قلب شما این اجازه را داد؟
شما فضاییانی هستید که حتی به کهکشان خودتان هم رحم نمیکنید
رها کنید باقی مانده کهکشان دیگران را بگذارید برای خودشان بماند ...