یروز یه باغی بود که پر از گل های قشنگ بود.
گل های نرم و نازک که خیلی نازک نارنجی بودن باغبون هر روز کلی نازشون رو میکشید اما نمیدوست اینقدر ناز پرور کردن گلهاش باعث چه چیزهایی میشه
باغبون به گلهاش یاد نداد بزرگ بشن یاد نداد قوی بشن یاد نداد تلاش کنن معنی سختی رو بهشون نگفت .
همه سختی هارو خودش بدوش کشید و برای گلهاش هیچی کم نزاشت دمش گرم اما یکم اشتباه کرد!
خیلی خوبه که گلهاتو از جون و دل بخوای اما اینکه نزاری با این زمونه آشنا بشن ممکنه در حقشون ظلم کنی
خلاصه یه روز کلی بارون میاد طوفان میشه یه روز که خیلی برای گل ها بد تموم شد
میدونی چیشد ؟
هیچ گلی نموند هیچی
باغبون نتونست از باغ گلش مراقبت کنه گل های نازدونش با اولین قطرات بارون شکستن طاقت سختی رو نداشتن نابود شدن!
نمیدونی حال باغبون چقد بد بود حق داشت .
اما فردای طوفان که باغبون نا امید تر از هرزمانی توی باغ قدم میزد یه جوونه دید غنچه گلی دید که بعد از تموم اون طوفان دیشب، سر از خاک بیرون آورده بود.
گلی که هزار امید و آرزو داشت
گلی که هنوز ناز پرور نشده بود هنوز ن میدونست سختی چیه ن راحتی
باغبون نگاش کرد گلوله اشکی از چشمش چکید و آروم به گوش گل گفت :
تورا چون جان خود میدانمت
بر روی جفت چشمانم میگذارمت
اما چونان استوار رشدت دهم
که به هر طوفانی سر تعظیم فرود ندهی
باغبون غنچه رو طبق گفته اش استوار و محکم رشد داد خیلی مراقبش بود اما اونو از دنیا جدا نکرد نازدونه باغبون بود اما نازپرور نبود
رشد کرد و بزرگ و عاقل شد
با هر طوفانی نابود نشد
غنچه گل شد بزرگ شد من شد !!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
پ.ن : غنچه خیلی سختی کشید تا بزرگ شد خیلی دلش شکست خیلی نا امید شد خیلی اذیت شد اما میدونست که باید خیلی محکم باشه چون این روزگار ناجوونمرد شده.