
از حق نگذریم، خدا بهانهی خوبی برای اثبات زیبایی تیرماه برایم آورد.
اولین بار که چشمهایش را دیدم، بیاختیار یاد «چشمهایش» بزرگ علوی افتادم؛ کتابی که پیش از دیدنش همیشه فکر میکردم در توصیف نگاه، کمی اغراق کرده است. اما بعد از او، خودم را ناچار دیدم به تماشای چشمهایش.
چشمهایی به رنگ قهوه، عمیق مثل عصرهای پاییزی، پرمعنا مثل حرفی که هنوز گفته نشده؛ دلچسب مثل ترکیب شیر و عسل و دارچین.
دلم میخواست بدانم آیا خودش میداند در صورتش جوی از عسل جاری است؟ اگر میداند، چگونه اینقدر بیرحمانه اجازه داد من گرفتار شوم؟
پرسیدم.
و در جواب، یک «نه» قاطع و بیمکث شنیدم.
از آن روز خواستم حیا کنم؛ شاید از جغرافیایی که در آن گیر افتاده بودم، شاید از امید و آرزوی مادرم، شاید از دعاهای پدرم... یا شاید از خدایی که به دست به دامن شدنهای من عادت کرده است.
روزهای شلوغی بود.
شاید جنگی درون من برپا شده بود . اما زیبایی چشمهایش همچنان سر جای خودش بود. آخر این دل دیوانه مگر میفهمد گناه یعنی چه؟ کجای زندگیام آنقدر به خواستههایش میدان دادم که اینگونه گستاخانه روبهروی من ایستاده و بیپروا عشق میورزد؟
تو نمیدانی، نه... شاید حتی من هم نمیدانم.
فقط میدانم باید نگاههایی را تحمل کنم که چون تیرهایی از کمان قضاوت آدمیان، به سمتم پرتاب میشوند. میدانم شاید سالها این درد را در سینه نگه دارم و در حسرت مرهمی بمانم.
پس تصمیم گرفتم شروع کنم:
چشمهایش؟
چیز خاصی نیست؛ مثل هزاران چشم دیگر.
موهایش؟
شبیه فلانی است.
خندیدنش؟
آنقدرها هم متفاوت نیست.
صدایش؟
معمولیترین صدایی است که شنیدهام.
گفتم و گفتم؛ اما هر بار که انکارش کردم، تنها به گنجینهی غمم چیزی اضافه شد.
میدانم صبورم؛ پس تحمل کردن برایم چندان دشوار نیست.
(فقط بین خودمان بماند؛ هنوز نفهمیدم در نبرد زوم کردن چشمهایم با آخرین مدل آیفون، در نگاه کردن های یواشکی کدام یک پیروز خواهد شد.)
ظرف صبرم داشت تلاش میکرد رکورد گینس را ثبت کند.
تا شبی که هنوز نمیدانم واقعاً تاریک بود یا سیاهی دلم همهچیز را تیره کرده بود؛ شبی که فهمیدم نمیتوانم چشمهایش را معمولی ببینم.
نمیتوانم موهای موجدارش را که انگار رقص آب در ساحل است، شبیه کسی بدانم.
نمیتوانم خندهاش را که قند در دلم آب میکند، عادی حساب کنم.
نمیتوانم صدایش را که انگار ترکیبی از بهترین نتهای موسیقی است، یک صدای معمولی بدانم.
درد انگشتهای مردم را به جان میخرم.
شاید بندهی گناهکار خدا باشم.
اما یک چیز را نمیتوانم تغییر دهم:
نمیشود او برای من، او نباشد.
امشب بیشتر از همیشه منتظرم بودم کسی یادش بماند؛ اما انگار اطرافیانم نمیدانند تولدت فقط یک تاریخ در تقویم نیست... روزی است که آمدنت، بیآنکه بدانی، روزهای من را زیباتر کرد.