«مدتِ زمانش فقط یک هفته بود، اما گویی هر ۲۴ ساعتی که میگذشت، کمی از آن روحِ هنریام را پشتِ صفحه کیبورد و مانیتور، ذرهذره آب میکرد. من خستهتر از آن بودم که بخواهم آن تکهیِ وجودم را که سالها با آن زندگی کردهام، همچون شمعی آب کنم و به فراموشی بسپارم.
جدایی از همسرم، آن هم در سن ۱۹ سالگی، به قدرِ کافی روحم را زخمی کرده بود؛ با این حال، تصمیم گرفتم در آن دفتر بیمه کار کنم. تجربهیِ خاصی بود، اما برایِ روحِ لطیفِ من، کمی زیادی خشن بود.
فهمیدم که تصمیمِ درست، همان لحظهیِ بیداری بود. کلیدها را با شجاعت پس از یک هفته پس دادم و به دنیایِ سیاه و سفیدِ خودم برگشتم؛ تا اینبار با کنتههایم، کنتراستِ صفحهیِ زندگیام را پررنگتر بکشم.»