هر عصر که به آغوشِ گرمِ خانواده برمیگردم، بینِ دو راهیِ بزرگی گیر میکنم: شکر یا نمک؟
میخواهم کمی شکر به لحنم اضافه کنم تا شیرینیِ کلامم کامِ پدر و مادرم را خوش کند و لبخندِ دلبرانهشان را ببینم؛ لبخندی که تلفیقی از قندِ مکرر است و جوری میخندند که قندِ خونِ من را بالا میبرد.
اما مسئله اینجاست… «نمکِ وجودم» را بیشتر دوست دارم. انگار آن «شیطنتِ» ذاتیِ من، نمکی بودن را ترجیح میدهد.
وقتی کمی نمک به صدایم اضافه میکنم، دیگر باید خودم را برایِ بالا رفتنِ فشارِ خونِ خانواده آماده کنم! آخه من گوله نمک میشوم؛ از آن دسته نمکیهایی که آژیرِ حساسیتِ مامان را فعال میکند و خانه را رویِ سرِ همگی میگذارد.