داشتم با خودم فكر مى كردم كه زندگی ما انسانها را چه چیزی می سازد؟
انسانها از وقتی که به دنیا آمده اند قدم بر کره خاکی گذاشته اند با باورهای قومی و قبیله ای زندگی کرده اند، ساخته اند و باخته اند و آموخته اند.
امروز از آن روز ها میلیونها سال می گذرد و ما همچنان با باورهایمان زندگی می کنیم و دنیایمان را می سازیم.
گاه این باور های ما رنگ مذهب به خود می گیرد و وقتی سخت گیرانه تر می شود و نام تقدس به خود می گیرد و گاهی آنقدر دچار تغییر می شود که با یک واژه "دلم خواست" تمام می شود و می رود .
اما تمام اینها چیزی نیست جز باور!
این باور ماست که جهان ما را می سازد و زندگیمان را دستخوش تغییر می کند.
می خواهم بگویم بیایید توانایی هایمان را باور کنیم و به واسطه این توانایی ها خودمان را باور کنیم.
باور کنیم که من و تو می توانیم نقش خودمان را برای این زندگی خوب ایفا کنیم و آن را همانطور که می خواهیم بسازیم ...
بیایید باور کنیم دنیا جای زیباتری خواهد شد اگر من و تو خوب ببینیم، خوب بشنویم و خوب سخن بگوییم.
بیایید باور کنیم دنیا هنوز زیباست و منتظر است تا من و تو از زیبایی هایش استفاده کنیم...
اصلا هر كدام از ما بايد به خودمان بگوییم:
بیا و امروز تمام مرزهای ذهنت را کنار بزن و بگو
"دلم خواست باور کنم"
بیا و
باور کن كه زندگی آینه باور ماست ...
"حدیث شیردل"
#خودت_را_ باوركن