آمادهاید یک اعتراف شنیدهنشده را بشنوید؟ من همیشه فکر میکردم یک ایرانی اصیل هستم، از آنهایی که هفت جدشان در این خاک ریشه دوانده، اما یک سری اتفاقات عجیب در زندگیام افتاد که باعث شد به شجرهنامهام شک کنم. بگذارید از اول برایتان تعریف کنم...

همه چیز از مهمانی تولد بیست و هشت سالگیام شروع شد. دور میز نشسته بودیم و مادربزرگم داشت خاطرات قدیمیاش را تعریف میکرد که ناگهان جملهای گفت که زیر پایم خالی شد: "پدربزرگت که خدا بیامرزدش، اصالتش قفقازی بود، از آن طرف مرز آمده بود."
همین یک جمله کافی بود تا دنیای من زیر و رو شود. قفقازی؟! مگر میشود؟ من که همیشه فکر میکردم ریشه من به کرمان و یزد میرسد! بقیه مهمانی را با ذهنی مشغول گذراندم و همین که مهمانها رفتند، مادربزرگ را به اتاقی کشاندم تا بیشتر برایم توضیح دهد.
ظاهراً پدربزرگم در اوایل قرن بیستم از منطقه قفقاز به ایران مهاجرت کرده بود. مادربزرگ میگفت که او روسزبان بود اما لهجه خاصی داشت، شاید آذری یا ارمنی. او برای کار به ایران آمده بود و عاشق مادربزرگم شده بود که دختر یک تاجر فرش در تبریز بود. از آن طرف هم، مادرم میگفت که جد مادریاش اصالتی عرب داشته و از خوزستان آمده بود.
تمام شب را بیدار ماندم و به این فکر کردم که من کیستم؟ چند درصد ایرانی هستم؟ چند درصد روس یا ارمنی یا آذری یا عرب؟ آیا این توضیح میدهد که چرا پوستم از بقیه اعضای فامیل روشنتر است، یا چرا گاهی مردم فکر میکنند من خارجی هستم؟
حالا که به گذشتهام فکر میکنم، نشانههای زیادی را میبینم که شاید باید زودتر به آنها توجه میکردم. مثلاً، علاقه عجیب من به غذاهای روسی مثل بورش (سوپ چغندر) که هیچ کس دیگر در خانواده دوست ندارد. یا وقتی بار اول بوی نان تازه باگت فرانسوی به مشامم خورد، احساس عجیبی داشتم، انگار که از قبل آن را میشناختم!
یا مثلاً عشق من به دریا، با اینکه در یک شهر کویری بزرگ شدهام. همیشه احساس میکردم دلم برای دریا تنگ شده، انگار که قبلاً کنار دریا زندگی کرده باشم. یک بار که به دریای سیاه در گرجستان رفته بودم، حس عجیبی داشتم، انگار که به خانه برگشتهام!
حتی سلیقه موسیقیایی من هم با خانوادهام متفاوت است. آنها عاشق موسیقی سنتی ایرانی هستند، اما من از بچگی به موسیقی فلامنکو اسپانیایی علاقه داشتم، بدون اینکه کسی من را با آن آشنا کرده باشد. شاید رگههای اسپانیایی هم در خون من جریان دارد؟
با همه این سؤالها و شکها، تصمیم گرفتم یک آزمایش DNA انجام دهم تا بالاخره بفهمم اصالت من چیست. بعد از جستجوی فراوان، با خدمات "مای اسمارت ژن" آشنا شدم که یکی از آزمایشهایشان دقیقاً همین را بررسی میکرد: ریشههای نژادی و جغرافیایی خانواده.
وقتی کیت نمونهگیری رسید، با هیجان و البته کمی ترس، نمونه بزاق دهانم را جمعآوری کردم و فرستادم. حالا باید چند هفته صبر میکردم تا نتایج برسد. در این مدت، رویاهای عجیبی میدیدم؛ گاهی خودم را در استپهای روسیه میدیدم، گاهی در سواحل مدیترانه، و گاهی در بیابانهای عربستان.
بالاخره ایمیلی رسید که نتایج آزمایش آماده است. با دستهایی لرزان، لینک را باز کردم و آماده شدم تا با هویت واقعی خودم روبرو شوم.
نتایج حیرتانگیز بود! طبق آزمایش DNA من:
واو! من یک کوکتل ژنتیکی واقعی بودم! داستان مادربزرگم درست بود، اما تازه فهمیدم که حتی بیشتر از آن چیزی که فکر میکردم، ریشههای متنوعی دارم.
آن شب تا صبح بیدار ماندم و به اجدادم فکر کردم. به مسیرهایی که آنها طی کرده بودند تا من امروز اینجا باشم. تصور میکردم که جد قفقازی من چگونه از کوههای سر به فلک کشیده قفقاز عبور کرده و به ایران آمده است. یا جد عرب من چگونه از صحراهای سوزان خلیج فارس به سمت شمال حرکت کرده است.
آن ۳٪ مدیترانهای و ۲٪ آسیای شرقی هم داستانهای خودشان را داشتند. شاید یکی از اجداد من تاجری بوده که در مسیر جاده ابریشم سفر میکرده، یا شاید یک دریانورد که به سواحل مدیترانه رفته و عاشق شده است. تصور این داستانها من را به وجد میآورد.