.
نمِ خاک به تنِ سردم رسیده.
با تمام وجود نفس عمیق می‌کشم.
برای بوی خاکِ خیس، حاضرم همه‌چیزم را بدهم.
اما…
هیچ.
به صورتم نگاه می‌کنم؛
پوشیده از خاک.
کرم‌هایی که روی بدنم وول می‌خورند و می‌گذرند.
صورتی استخوانی،
لب‌هایی پُر،
و چشم‌هایی درشت و کشیده.
زیباییِ چهره‌ام تازه خودش را نشان می‌دهد.
چطور وقتی در آینه نگاه می‌کردم، چیز دیگری می‌دیدم؟
من لورام.
دختری مرده.
سعی می‌کنم به خودم نگاه کنم؛
به چیزی که بالای سرِ جسدم نشسته.
پایین…
بالا…
هیچ‌کس نیست.
لورا…
به از بین رفتنش نگاه می‌کنم.
به تجزیه شدنش.
وقتی جز استخوان چیزی نماند…
من کیستم؟
من کیستم وقتی گوشتی نباشد؟
من همیشه همین بوده‌ام.
از وقتی یادم می‌آید.
حضور داشتم.
بزرگ شدم.
کشته شدم.
و هنوز هستم.
من کیستم؟…
«سکوت.»
م…ن.
آهنگِ سکوت درونم طنین می‌اندازد.
کسی نیست.
چیزی نیست.
هیچ‌وقت نبوده…
جز…
من.
