موج کوتاهی از گیسوان ،با کمانی دل شکن ،بسان رنگین کمانی تک رنگ و آن هم به رنگ آفتاب تموز بر طرف پیشانی ماه گونش نقش بسته و خودنمایی می کرد.آفتاب با آنهمه درخشندگی اش یارای مقابله با آن زلفان زرگون نبود گویی می خواست غرق در آن شکن زلف شود .بیچاره خورشید دلم سوخت. خورشید خانوم با لطافت ،به صداقت رنگ و لعابی بیشتر می داد. د لم را یارای تاب و توان نبود.نمیشد دل به دریا زد،چنگی زد.چرا که غرق در آن سیرت زیبا بودم حالا صورت زیبا که جای خود دارد.فرتوک در گوشه ای آوازکی مز مزه میکرد و آن بی ربط با حال آنروز من نبود.کاش میشد هم نوا شد با آن .اما گذاشتند و رفتند. هر دو .
من ماندم ومن
