
تابستان بود.هوا داغ.همین امسال.تازه به تازه نمه ای از مشکلات را دریبل زده بودم.سوالهای مهمی در ذهنم شکل گرفته و تمامی آنها بی جواب مانده بود.چندی بعد از کارگاه طرحواره درمانی.خیلی هاشون کَم کَمک رنگ باخته بودند،یکی دو تا را هم خواستم که باشند.دما دم غروب بود.تنها بودم سر به بالین استراحت نهادم و در یک چشم به هم زدنی آرام گرفتم.یادگارهای بسیار عزیز و ارزشمند با خود و در خود دارم.آنها را به یاد می آوردم،یک سیمای پر وقار و ملکوتی.بدون اغراق حداقل از نگاه من.صورتی گوشت آلود،دلی سرشار از محبت و باصداقت
گویی همه اینها زیبا ترین سمفونی دنیا را در گوشم زمزمه می کرد....آنچه مرا دگرگون کرده بود و اینک از آن یاد می کردم .
پس از گذشت این روزها احساسی بس شیرین داشتم اما خود شیرین را نه!
کلامش برایم باشکوه و پرشکوه بود و پس از آن روزها هیچگاه در خود احساس بی پناهی نکرده بودم رفتاری شگفت انگیز که تاثیری تمام گذاشته بود.
برای پیشگیری از انهدام و سقوط هیچ معجزه ای رخ نداد
برای پیش آمدنش هم هیچ حادثه فوق العاده ای لازم نبود رخ دهد.انگار این کاخ به خودی خود فرو ریخت،وقتی این سقف شکسته فرود آمد جز بانیان آن کسی از انهدام نهراسید کسی آسیب ندید
زیرا برای جلوگیری از سقوط و انهدام آن کسی خود را به خطر نیفکنده بود