ای حسین جان... آیا میبینی؟ میبینی که تمام دنیا برایت گریه میکند؟ اما ای غریبِ بیکس، هیچکدام از ما آن روز، کنار تو نبودیم... هیچکدام از ما نبودیم که وقتی تشنه بودی، قطرهای آب به لبهای خشکیدهات بزنیم... ای حسین جان... تصور کن... لحظهای که تنها ماندی. وقتی تکتکِ یاران با وفاداری در خاک افتادند و تو، مردِ تنها، در میانهی دشتِ سوزان، به دور و برت نگاه کردی و هیچکس را ندیدی... فقط صدای باد بود و صدای گریهی کودکان یتیمی که پناهشان را از دست داده بودند. فکر کن... وقتی شمشیرها بر پیکرت فرود میآمد و تو، در هر ضربه، با هر زخم، فقط به زینب (س) فکر میکردی. به آن خواهرِ صبوری که حالا باید تماشا میکرد که چطور برادرش، تکیهگاهش، تکهتکه میشود. آه... ای حسین جان... دلت میسوخت وقتی میدیدی علیاصغرِ کوچک، با آن لبهای خشکیده، در آغوشت میلرزید و تو هیچ قطره آبی نداشتی که به او بدهی؟ دلت میسوخت وقتی صدای فریاد عباس (ع) را شنیدی که در حالی که دستهایش قطع شده بود، نام تو را صدا میزد؟ حسین جان... تو چقدر تنها بودی... چقدر غریب بودی... آن لحظهی آخر را حس کن... وقتی سرِ پاکت روی خاک افتاد و تو، در اوجِ درد و تنهایی، لبخندی زدی و گفتی: "رضاً بقضائک". تو حتی در آن لحظه هم به ما فکر میکردی... تو خون دادی تا ما امروز بتوانیم سر بلند باشیم. ما امروز میآییم و گریه میکنیم... اما ای حسین جان، اشکهای ما کجاست در برابر آن عطشی که کشیدی؟ گریههای ما چیست در برابر آن تنهاییای که تحمل کردی؟ سلام بر تو ای تشنهی ابدی... سلام بر تو ای که تمام قلبهای ما را با غریبانه رفتنت، خاکستر کردی... ای حسین جان... ما را در کنار خودت بپذیر، چون ما جز اشکهایمان، هیچ چیز نداریم که به تو تقدیم کنیم..
هوش مصنوعی اُکیان