دژم

خورشید هم دیگه زورش به سرما نمیرسه ، صلحِ زمستون و سکوت ، آفتاب رو بی رنگ کرده
صدایِ سبزِ برگِ درخت گُم شده لای واقعیت ، اما خاطره ها حرف دیگه ای دارن و این جنگ ، برزخ رو معنی میکنه
سوزِ نسیم ، چنارِ کوچیکِ کنارم رو مجبور به رقصیدن کرده و من ، غرقِ تماشای آسمونِ سیاه و مِه‌آلود ، شکننده ترین حالتِ دلم رو روی صحنه میبرم بلکه اشک های خشک شده ، بغضِ سینه رو رها کنن
شاید این شکلی جایی برای نفس کشیدن باز شه

بوسه ماه به شب ، دلِ حسودِ من رو رنجور تر از همیشه میکنه و سردی مهمونِ تنم میشه ، دشتِ خیال پرمیشه از درد و ترس ، بازی سخت تر از قبل و منم که بازنده ترین . نمیدونم باختن رو چه زمانی یاد گرفتم اما خوب بلدمِش ، بلدمش و این تنها نقطه قوتِ منه
من بهترین لحظه هام رو از باختن دارم