تنهایی تعاریف متفاوتی دارد، و هرکس آن را به گونه ای برای خود تعریف می کند.
تنهایی احساسیست که همه با خود حمل میکنند، درست در همان لحظه ای که همه مشغول گفت گو هستند و در میان آنهایی اما ناگهان آن حس همیشگی تو را به دنبال خود می کشد، فردی تنهایی را آن می داند که دوستی در کنارت نداشته باشی، فردی دیگر آن را نداشتن خانواده می داند، فردی آن را تفاوت سلایق و علایق می داند.
اما هرچیزی که هست حس جالبی نیست،گاهی دشمن و گاهی اوقات بهترین دوست انسان میشود.
گاهی اوقات برای انسان بوجود می آید که با وجود دوستان و خانواده احساس می کند تنها ترین آدم در جهان است، آن لحظه ای که تمام تلاش خود را کردی و موانعی بر سر راهت قرار گرفته که شخصی را نمی شناسی که بدون قضاوت حرف هایت را گوش دهد.
تنهایی گاهی محرک خلق چیز هایی شگفت انگیز است، طرحی شگفت انگیز، قطعه ای شگفت انگیز، اثری زیبا.
تنهایی را نمی توان خوب یا بد دانست، بستگی دارد آدمی چگونه به آن بنگرد.
آن را احساسی نفرت انگیز بداند یا احساسی که آرامش و سکوت را همراه خود می آورد، احساسی که به ما یادآوری می کند که جز خدا برای ما کسی باقی نمی ماند، شاید احساس تنهایی میخواهد بگوید تو خود انتخاب کردی که به کسانی بیشتر اهمیت بدهی که روزی تو را با تمام وجودت تنها خواهند گذاشت و هیچگاه برنخواهند گشت.