یعنی منظره رویایی انتهای جاده همین است؟
یعنی در انتها من تنها می مانم تنهایی تنها بدون او
اویی که زمانی چون خون در رگ هایم می جوشید همانی که برق چشمانم بود همانی که با لبخند می گفت طاقت ذوق چشمانت به هنگام تماشایت را ندارم همانی که میگفت یک لحظه دیدنت هم کل روز مرا می سازد همانی که شیرین را عاشق فرهاد کرد و تاریخ را دگرگون کرد آی تو بی انصاف مگر نمی دانستی تاریخ تغییر نمی کند مگر نمی دانستی نباید و نباید مرا شیفته خودت می کردی باید مجازاتت می کردم آری شاید باید بگوییم چشمانت را کور کنند تا دیگر مرا نبینی شاید باید می گفتم زبانت را قطع کنند که نگویی نگویی آن کلمات نفرت انگیز را به زبان نیاوری آن جملات تهوع آور عاشقانه را به زمان کثیفت نیاوری ... لعنت به تو لعنت به من لعنت به قلب پست تو که امروز عاشق من بود و فردا عاشق او لعنت به من که دیوانه تو شدم به خدا قسم نمی دانستم، نمی دانستم که عشق برای تو و امثال تو مضحکه و هوسی بیش نیست ... آن فرهادی که در فراق شیرین سوخت تو بودی؟ منم آن شیرین که عاشقت نبود همانی که تو را مایه قهقهه های دو روزه اش می دید وایی بر ما چه کردیم؟ ... هنوز صدایت در گوشم نجوا می کند هنوز هم می خواهم حرف هایت را از اعماق قلبم بالا بیاورم هنوز هم پروانه هایت تقلا زیستن می کنند هنوز هم می کوشم آن تکه سیاه و ننگین تو را که در باتلاق روحم غرق شده بیرون بکشم و پرتش کنم یک جای دور خیلی دور جایی که حتی دست خدا هم بهش نرسه... باید به تو حکم اعدام بدهم یا به خودم؟ من دیوانه بودم که دل به تو سپردم یا تو زیادی ماهر بودی؟ با او هم چنین میکنی؟ دلم به حال خودم بسوزد یا او به خدا که قلب ما بی نوا تر از آن بود که رها شود آن هم چنین بی رحمانه... ولی این انصاف نبود ولی انتهای آن خیال پردازی ها این نبود ...

شاید این اندیشه مرا دیوانه کند که قرار هست تن دیگری آغوش تو را حس کند ...