آخرین روز

چشمانم را با فکر اینکه امروز هم قرار است مثل دیگر روز ها زندگی خسته کننده و تکراری داشته باشد، باز کردم. نگاهی به اتاق همیشه شلوغ خود انداختم، دلم باز هم خواب می خواست اما فرصتی برای خواب دوباره نداشتم. نور خورشید از گوشه پنجره به سمت اتاقم می تابید از تخت بیرون آمدم و از اتاق خارج شدم، کار های معمول هر روز صبح را برای رفتن به مدرسه انجام می دادم کلید را در کیفم گذاشتم و در خانه را بستم به سمت پایین که می رفتم ناگهان به ذهنم خطور کرد، که شاید نامه ای برایم ارسال شده باشد هر چند که بعید می دانستم، به دلیل اینکه فرد خاصی را ندارم، تا برایم نامه ای بنویسد در حال کلنجار رفتن با افکارم بودم که ناگهان در دست خود نامه ای دیدم، آری یک نامه برایم ارسال شده بود همان طور متعجب و با هیجان، چشم به قسمت نام فرستنده افتاد اما چیزی آن قسمت نوشته نشده بود! نام گیرنده را دیدم که نوشته بود « برای تو » برایم عجیب بود کمی حس ترس در وجودم دمیده شده بود. نامه را باز کردم و با متنی یک خطی رو به رو شدم، متن بدین گونه بود « فردا آخرین روز زندگی توست... » قلبم تند تند می تپید احساس امنیت درون من با ترسی هول ناکی جایگزین شده بود، هنگامی که کلمات را می خواندم ناگهان حس کردم دنیا دور سرم چرخید، با خود گفتم شاید قصد کسی قصد آزار من را داشته، حتما همین طور است، مگر کسی جز خدا از زمان مرگ ما باخبر است؟ اما با این حال مدتی بود که به بیماری بدی مبتلا شدم بودم، پزشک ها گفته بودند هنوز چند سال فرصت دارم، به همین دلیل اصلا فکر نکرده بودم که ممکن است مرگ من به این زودی فرا برسد.
با گیجی در خیابان راه می رفتم همهٔ افکار شده بود آن نامه، متوجه نشدم چطور به مدرسه رسیدم شاید فکر کردن به اینکه حتما کسی قصد شوخی داشته است، کمی تسکینم میداد اما با این حال استرس عجیبی داشتم و افکارم مدام مرا آزار می دادند، با بی حوصلگی سلام و احوال پرسی با بچه ها کردم، وارد کلاس شدیم و معلم بی درنگ شروع به درس دادن کرد اما من هیچ تمرکزی نداشتم سعی می کردم خودم را توجیه کنم و هزاران دلیل و مدرک در ذهنم یادآوری کنم تا شاید برای یک لحظه آن نامه را از خاطر ببرم اما عجیب این افکار دست از سر من برنمی داشتند، سر انجام نصف این روز دردناک، گذشت و به خانه بازگشتم، گوشه ای نشستم و خیره به دیوار سفید و گجی رو به رویم شدم، در گوشم مدام این صدا پیچیده میشد « یعنی من فردا می میرم » برایم دردناک بود من هنوز سنی نداشتم کلی آرزو قشنگ داشتم، هر چند که چند وقتی بود زندگی ام بسیار تکراری و خسته کننده گذشته بود. شنیده بودم نوشتن افکار را آرام می کند به همین دلیل شروع کردم به نوشتن، بدون مقدمه ای سر اصل مطلب رفتم، از حاشیه سازی و ... خوشم نمی آید.

عجیب است که ما اغلب اوقات می گویمم از زندگی بدم می آید یا کاش هیچ وقت به دنیا نمی آمدم، اما زمانی که متوجه می شویم قرار است دیگر نباشیم، احساس پوچی پیدا می کنیم و ترس وجودمان را در بر می گیرد.
می دانی! من در گذشته اشتباهات زیادی کرده ام، اما دیگر گذشته جبران شدنی نیست، من دیگر به گذشته باز نمی گردم، دیگر روزی به تاریخ ۱۱ ژوئن نخواهد آمد، هرگز!
کاش خداوند ما انسان ها را به گونه ای می آفرید که هرگز دیروزمان را به خاطر نمی آوردیم تصورش را بکن دیگر غصه تلاش ها ، کار ها ، حرف ها و ... کرده و نکرده را نمی خوردیم، دقیقا در حال زندگی می کردیم و شاید آن موقع شاد تر زندگی می کردیم.
دوباره در افکار خودم غرق شدم، احساس می کردم باید کار فوق العاده ای انجام بدهم اما نمی دانستم چه کاری، شاید باید از همه خداحافظی می کردم و کمی اشک می ریختم از اینکه فردا آخرین روز است! بعد با خودم گفتم چقدر بی معنی و پوچ! همین فقط؟ تنها کاری که ازت بر می آید همین است؟ باز هم صدای تخریب کننده وجودم در حال سرزنش من بود اما تذکر بدی هم نداد، در نهایت نتیجه جنگ مغز و قلبم، نتیجه بر این شد که از همین عمر کوتاه باقی مانده هم لذت ببرم. تصمیم گرفتم کار هایی را در این دو روز انجام بدهم که همیشه بهانه های متعددی برای به عمل نرساندن آنها داشتم. به خودم آمدم و دیدم خیره شده ام به صفحه دفتر و دستانم ایستاده اند، نوشتن حس خوبی به من داده بود پس باز هم ادامه دادم. احساس می کردم زندگی را بیشتر از گذشته دوست دارم، دلم نمی خواست بروم، چرا ما آدم ها همیشه وقتی ارزش ساده ترین نعمات را می فهمیم که قرار است از ما گرفته شود؟ می خواهم صبح فردا را متفاوت تر آغاز کنم، یک دور کار های فردا را در ذهنم مرور کردم و آهسته چشمانم را بستم، چشمانم را گشودم صبح شده بود اما شوقی در وجود من بود، درسته که امروز آخرین روزه اما متفاوت ترین روز زندگی من هم هست، ناخودآگاه لبخندی بر روی لبانم نشست، با خود تکرار کردم من امروز روزی عالی در پیش خواهم داشت. قصد داشتم امروز به اطرافم به طبیعت به طلوع و غروب به ستاره های شگفت انگیزی که بهشان توجه نمی کنیم، به احساسات خودم و دیگران، بیشتر توجه کنم، هر از گاهی افکاری مزاحم در سرم زمزمه می کردند که کار درستی انجام نمی دهم یا دارم وقتم را تلف می کنم، ولی امروز من، منِ دیروز نبود امروز احساس بهتری نسبت به خودم داشتم، به عشق به زندگی و پدیده ها می نگریستم، گویی به ذهنم دارویی امید بخش تزریق کرده بودند، حتی آدم ها را زیباتر می دیدم نگار همه فرشته بودند نه آدم می دانم زمان توقف نخواهد کرد می دانم امروز هم به پایان خواهد رسید، اما پایانی زیبا خواهد داشت. ثانیه ها می گذرند اما من هر ثانیه هر لحظه طعم شیرین زندگی واقعی را می چشم. کم کم آسمان داشت خود را سیاه پوش می کرد و شاید به گفته نامه، فقط چند ساعت دیگر زنده بودم می دانی درسته که عمر من خیلی کوتاه بود، خیلی کوتاه تر از آن که بخواهم بیشتر از آن لذت ببرم اما من تمام تلاشم را کردم که از این آخرین ها را با لذت نابی دریابم. اکنون که قلم به دست گرفته و می نویسم یک ساعت مانده به نیمه شب، یک ساعت مانده از عمر من، مانند ساعت شنی که شن هایش در حال ته کشیدن هستند، در حالی که می نویسم به آسمان می نگرم! زیباست نه؟ چرا تا الان اینگونه ناب و دست نیافتی جلوه کرده بود! شاید همیشه این گونه بوده اما من آنقدر پر بودم از افکار پوچ و تو خالی که دیگر توجهی به این زیبایی ها نداشتم. نمی خواستم با درد با این دنیا وداع کنم، تصمیم گرفتم چشمانم را آهسته ببندم کمی ترس در وجودم بود اما آرامش ناآشنا وجودم بیشتر جلوه می کرد، آهسته و آهسته پر کشیدم! خدانگهدار دنیای عزیزم، آخرین درس زندگی من شد، بهترین تجربه و یادگیری

مرسی که چند دقیقه از زمان ارزشمندت رو به خواندن این پست اختصاص دادی، قطعا برای من خیلی ارزشمنده ⁦:⁠,⁠-⁠)⁩