پارانویا...
هردفعه که نفس می کشم،بوی خاک توی بینی م می پیچه.
نمی تونم درست نفس بکشم.نمی تونم درست فکر کنم.از فکرکردن خسته شدم.اما افکارم وحشیانه به ذهنم هجوم میارن.انگار که ازاین افکار پراکنده چیزی بیشتر ازترس نصیبم می شه.
نمی دونم اونا چی میگن.هرروز پشت دراتاق پچ پچ می کنن.اوناهم فکر میکنن من دیوونه م.
واقعا دیوونه م؟
یادم نمیاد چی شد که اینجا اومدم.تنها خاطره م قبل ازبیدار شدن دراینجا این بود،صدای جیغ می شنیدم وآدمایی که فریاد می زدن.اما نمی فهمیدم چی می گفتن.حرکت مایع گرمی بین دستام حس می کردم.خون روی دستام رو می دیدم.هوا خفه کننده بود.ریه هام می سوختن.همه چیز مبهم بود...
بعدش سیاهی بود...
اینجا همه چیزسفیده.این اعصابم رو به هم می ریزه.حتی بیشتراز اون روانپزشکی که هرروز میاد تا با من راجب مشکلم حرف بزنه یا پرستارهایی که هرروز سعی می کنن کلی قرص رو بهم بدن.
هرچی به ساعت قرص ها نزدیک میشم بیشتر میترسم.
کشتنم برای اون ها آسونه، نه؟
اما اونا رونمی خورم.با اینکه اون دکترپیر میگه باید بخوری شون.راستش...بنظرم اونا مشکل دارن.
خب، اینکار برای اونها راحته.اون رفتارهای مهربون وظاهرا دوستانه شون بیشتر من رو مشکوک می کنه.نمی دونم چرا اینطوری ام.
گاهی یادم میره که کی ام.گاهی اسممو یادم میره وازش نفرت دارم.گاهی حتی آدم های دورم روهم فراموش می کنم.اما من حالا هم اونا رو به خاطر ندارم.
بیرون خیلی دلگیره.فقط من ساعت ها توی اتاق می نشینم وفکر می کنم.شب که میشه با چشم بازمی خوابم.هرلحظه صداهای اطرافم نزدیک تر میشن وحس می کنم می خوان من رو بکشن.لبخندهای آدمایی که می بینم برام زجرآوره.اونا از من فاصله می گیرن وبا من مثل یک حیوون وحشی رفتار می کنن.
انگار هرلحظه ممکنه بهشون حمله کنم.اونا چه می فهمن من چی می کشم.چی توذهنم می گذره.اونها فقط ظاهرم رو میبینن.فقط چیزی که ازمن می بینن رو باور می کنن نه چیزی که در درونم هست.
اونها فقط یه پوسته توخالی ازیک آدمی که روزی وجود داشت وآدم بود رومیبینن.نه یک روح شکسته وفراموش شده...
من هم ازاون ها فاصله می گیرم.چند دقیقه ای حرف میزنن اما نمی دونم با این حرف ها می خوان به چی برسن.
شنیدم اون ها فکر می کنن شیطان درونمه.نمی دونم چرا چنین فکری می کنن.
هیچکس بهم نمیگه چرا اینجام.روانپزشکم یک بار بهم گفت که توی تیمارستان هستم.اما...چطوری باید بهش اعتماد می کردم؟
من به خودم هم دیگه اعتماد ندارم...
بارون میاد.من رو یاد گذشته م می ندازه.قبلا هم همینقدر بدبین بودم؟اون مدام بهم میگه اینقدر نسبت به همه بدبین نباشم.میگه همه می خوان کمکم کنن.
کمک؟هیچ کاری ازدستشون برنمیاد.
اما اون میگه میخواد کمک کنه بهتر بشم.
اونا مدام پشت درحرف میزنن.ازباغ به پنجره اتاقم زل می زنن.همیشه لبخند می زنن.حتی یکی ازبیمار ها بهم یک نوع کلوچه تعارف کرد.اما ردش کردم.
ازکجا بدونم که مسموم نیست؟
وقتی این رو بهش گفتم، گفت که اولا بیمارهای اینجا به این چیزها دسترسی ندارن.بعد هم، چرا اون باید بخواد تورو بکشه؟
نمی دونم...اون دیوونه ست...به دلیل احتیاجی نداره.چون دیوونه ست.اما اون قبول نمی کنه.
دیگه نمی دونم چی درسته وچی غلط...
نمی دونم دلیل خون روی دست هام چی بود.نمی دونم دلیل مبهم بودن دوروبرم چی بود.نمی دونم دلیل دیوونه بودنم چیه...
اوه...اما کلمه قشنگیه...دیوونه...
من دیوونه ام...
