
نمی دونم چی شده.اونا هیچکدوم اینو نمی بینن ما من همیشه می بینمش.
همیشه دارن کارای عجیب می کنن.ازنظرمن عجیبه چون هیچکدومشون ارزش نداره.
هنوز ساعت زنگ نخورده.هنوزلیوان قهوه ام سرد نشده.هنوز ماشین ها نفهمیدن چرا چراغ سبزمونده.هنوز آدما متوجه نشدن که عقربه ساعت های گرون قیمتشون ازکار افتاده.یک اشاره من لازمه تا همه ش اتفاق بیوفته.دارم با این کارلطف می کنم؟نمی دونم...به کی؟نمی دونم...
همونطور که ساعتم رو تنظیم می کنم، می بینم عقربه هاش ایستادن وتکون نمی خورن.انگار منتظراجازه منن.هنوزخورشید که داره غروب می کنه، پایین نرفته.این یک نفرینه؟یا موهبت؟آره...حدااقل برای من.اونا که نمی فهمن کی عمرشون توی پالتو وچکمه های گرونشون می گذره.شاید باوردارن که می تونن مرگ رودور بزنن.
شاید من می تونم؟نه...این یک نفرینه.برای اینکه بفهمم چی رواز دست دادم یا قراره ازدست بدم.
دوباره یک اشاره...
چراغ قرمز میشه وماشین ها می ایستن.بخار قهوه ام داره کمرنگ میشه وساعت دوباره با صدای بدی تیک تاک میکنه وبهم یاد آوری میکنه که داره چه چیزی رو جلو می بره.که هرچقدرم تلاش کنم نمی تونم ازش جلو بزنم.حتی اگه بتونم همراهش باشم.
دوباره یک اشاره وهمه چیز ازحرکت می ایسته.فقط آدما...فقط آدم هان که نمی ایستن.فقط آدم هان که نمی تونم بهشون اشاره کنم که وایستین.چرا دارن باهاش مسابقه میدن؟
این هیچوقت کافی نیست.برای همه.
بیرون چقدر سرده.حس می کنم سرما به عمق استخوان هام نفوذ کرده.شاید تا وقتی زنده م بتونم آدم خوبه داستان زندگی م باشم.
دست های دستکش پوش ام اشاره می کنن تا زمان دوباره راه بیوفته.آدم هایی که ازکنارم رد میشن بهم توجه نمی کنن واگرم بکنن، جوری بهم نگاه می کنن که انگار عقلم رو ازدست دادم.
گاهی نفرین هم یک موهبته...
این نفرینه...من چی هستم؟
دوباره یک اشاره...می تونم تا صبح این کاررو انجام بدم.اونا هرگز نمی فهمن.این اشتباهه؟
همون وقتی جواب سوالم رو گرفتم که ماشین به کودکی وسط خیابان نزدیک می شد.خیلی دور بودم.اشاره من زمان رومتوقف می کرد وتا اون روز،وقتی که دست کودک حیرت زده رو گرفتم واز جلوی ماشین ایستاده وآدم های خشک شده رد شدیم، نمی فهمیدم که چی شد.دنیا ازحرکت ایستاده بود تا من اولین کار خوب زندگیم روانجام بدم.هیچکس نگاهم نمی کرد.
هیچکس مسخره ام نمیکرد.هیچکس تحقیرم نمیکرد.حتی هیچکس تشویقم هم نمیکرد.شاید اینطوری بهتره.
فقط اون بود.دیدن لبخند دیگران چه حس خوبی داره.نه؟
یاد اون بی خانمانی میوفتم که داشت نگاهم میکرد.چشمانش رنگ امید داشت.امید به من.چقدرزیادیه.
وقتی با نگاه خیره م به اون نگاه میکردم، فکرمیکردم که چقدربرام عجیب وزیباست که امید کسی به من باشد.
فکر میکنم خوشحالش کردم.امیدوارم اینطورباشه.
وقتی قدم های آرومم روی چمن های پارک مینشینه، دوباره همه چیز ازسر گرفته میشه.دوباره زندگی به جریان میوفته.
به دست هام نگاه میکنم ولبخند میزنم.اگه این قدرت رونداشتم بازهم این کار رو میکردم؟
شاید...ولی دیگه به فکر نمیکنم.
من بدون این هم انسانم.می تونم باشم.
انسان بودن چه حس خوبی داره، نه؟
انسان بودن چه حس خوبی داره، نه؟