
پاهایم را وادار می کنم که حرکت کنند ومیزچرخ دار حامل فنجان های قهوه،شکر وبشقاب های شیرینی را جلو ببرند.فلورلانس،مسئولیت پذیرایی را به عهده من وسوکه گذاشته است.البته،او خودش برای انجام این کار پیشقدم شد.سوکه میزچرخ دارش راکنارم هل می دهد وبا همان لبخند مهربان می گوید:خب ...آماده هستی؟
_آره.نگران نیستم.
زمزمه می کند:خوبه.»و جلوتر ازمن حرکت می کند.نفسم را بیرون می دهم ومستقیم بسوی میزمهمانان می روم.نمی توانم سوکه را زیر نظر داشته باشم تا ازرفتنش مطلع شوم.اورا کناربقیه خواهم دید.فعلا تمام حواسم براجرای نقشه ام است.
فنجان های قهوه را پر می کنم وآماده پذیرایی می شوم.
دستم می لرزد وفنجان آخررا رها می کند.درست روی پالتوی ظاهرا گران قیمت خانمی وبعد ازآن صدای جیغ او گوشم را پرمی کند.
تا اینجا درست پیش می روم.بعدش فقط سرعت مهم است.
می گویم:خیلی متاسفم.الان تمییزش می کنم وبراتون قهوه میارم.
قدم های محکمی رااز پشت سرم می شنوم که درحال نزدیک شدن است.بدون برگرداندن سرم می فهمم که فلورلانس است واحتمالا با چهره ای برافروخته به ما نزدیک می شود وقطعا بعد ازرفتن خیرین تنبیهی برایم درنظر می گیرد.اما خب، اگر امشب همه چیزخوب پیش برود دیگر نگران آن نخواهم بود.
فلورلانس می گوید:خیلی شرمنده م.بذارید تمییزش کنم.
بعد بالحن تندی به من می گوید:برو قهوه تازه بیار.
سعی می کنم جلوی لبخند پیروزمندانه ام رابگیرم.به سوی آشپزخانه می دوم.سرم رابرمی گردانم وفلورلانس را می بینم که پشتش به من است ومشغول پاک کردن قهوه است.او مرا نمی بیند.پس مسیرم راعوض می کنم وازمیان بچه های قد ونیم قدی که درحال صف کشیدن برای دریافت هدیه هایشان هستند،به سوی درپشتی می دوم.مستقیم به باغ راه دارد وفقط کافی است ساختمان رادور بزنم.
اما وقتی به محل قرار می رسم با صحنه عجیبی روبه رو می شوم.یک نفرکه با صورت خون آلود روی زمین افتاده وسوکه، لوسی ویون با دست های خونی ایستاده اند.نفسم درنمی آید:چی...چی شده...؟خون...
یون شانه بالا می اندازد:فقط یه زدوخورد کوچیک.داشت پاش رو ازگلیمش درازتر می کرد.
سوالی نگاهش می کنم.هیکلی که روی زمین افتاده، تکان نمی خورد.می گوید:اون داشت مزاحم می شد.حالا هم زود باشید.
همه به سوی تونل می رویم.زیرچشمی به او نگاه می کنم.ناگهان می ایستم:صبرکنین، لین کجاست؟
سوک دهان باز می کند که صدای فریادی می آید:اویاااا!همین الان بیا اینجا!...
صدای فلورلانس راتشخیص می دهم وعرق سردی بربدنم می نشیند.این یک شانس است.ازدستش نمی دهم.به سوی درختان می دوم که صدای لین به گوش می رسد:صبرکنید!
این صدا نشان می دهد کم کم داریم لو می رویم.لوسی می گوید:باید بریم!
لوسی بلند می گوید:کجا بریم؟لین چی می شه پس؟
دربه ضرب بازمی شود وسایه فلورلانس ولین برروی زمین می افتد:یالا بچهه ها!
یون به سرعت اشاره می کند که ازسوراخ خارج شویم.لین برایمان زمان می خرد تابرویم.دردلم از او تشکر می کنم.
فقط چند لحظه طول می کشد.تونل مقابلم است.فقط یک پرش مرا ازاین زندانم آزاد می کند.اما لحظه ای مکث می کنم.انتظار این کاررا از خودم ندارم.به جزاین چه می خواهم؟هیچ...
با یک پرش به این تردید پایان می دهم وروی چمن فرود می آیم.نفسم لحظه ای می رود ودیدم تار می شود.حس بیرون ازآن چهاردیواری کاملا متفاوت است.این طرف دیوارحس قدرت می کنم.انگار دیگرفلورلانس وحکومت برایم بی اهمیت شده اند.
انگار می توانم دربرابر دنیا بایستم.
دستی مچم را می گیرد ومی کشد.روی زمین کشیده می شوم وزانوهایم خراش برمی دارند.نفسم راحبس می کنم وسعی می کنم بلند شوم.تلو تلوخوران شروع به دویدن می کنم واز سوزش زخم زانویم اخم می کنم.اما دراین لحظه برایم اهمیتی ندارد.حضور لوسی وسوکه را پشت سرم حس می کنم.
دردشتی که درسیاهی شب غرق شده، می دویم.آنقدر که هیچ چیز به پایمان نرسد.باد صورتم را نوازش می دهد وبرای لحظه ای فقط می خواهم چشمانم را ببندم تا ازاین حس رهایی که دروجودم می جوشد، لذت ببرم.سبزه ها زیر پایمان لگد می شوند.من درهمان دنیایی پا گذاشته ام که ازش وحشت داشته ام.همان دنیایی که مارا پس زد.همه چیز آنقدرساده نبود.ازاین به بعد هم ساده نخواهد شد...
اما مشکلی ندارم...
من بالاخره رها شده ام...
...
یون
وقتی بالاخره به نفس نفس می افتیم، توقف می کنیم.دشت بی انتهای شب به جنگلی ختم می شود.اولین بار است که وارد جنگل می شوم.
گمانم شهرآن سوی جنگل باشد.ازیتیم خانه فقط نورهای درخشان شهررا می دیدم وساختمان های سربه فلک کشیده اش را.
پایم راروی شاخه چوبی می گذارم وآن را خرد می کنم.درخت های نسبتا بلندی که دورتادورمان را پوشانده اند، راه رفتن درهوای تاریک را برایمان سخت می کنند.نمی دانم به کدام سو می رویم.اما امیدوارم مقصد شهرمرکزی باشد.
با صدای آرامی به خودم می آیم وسوکه را می بینم که درحالی که ناخن هایش را می جود، زیرلب چیزی می گوید.به او نزدیک می شوم و می گویم:چیزی شده؟
نگاهم می کند وپاسخ می دهد:نباید لین رو ترک می کردیم.
سرم راپایین می اندازم:اون خودش خواست که بمونه.اون برامون وقت خرید تا بتونیم فرار کنیم.
_این کاردرستی ئه؟
پاسخ نمی دهم.اما او همچنان به من خیره می ماند:این که پا گذاشتیم تو دنیایی که هیچی ازش نمی دونیم؟بدون هیچ اطلاعی؟
_مشکلی پیش نمیاد.
_ازکجا می دونی؟من خیلی بهش فکر کردم.ممکنه تهش چیزی نباشه که می خوایم.اگه راستش رو بخوای، ما باید قبل ازفرار، فکر اینجا رو می کردیم چون...
صدای فریاد اویا، حرفش را می برد:بچه ها!بیایید!
اگر دوست داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامهی این داستان ارزشمنده. 🖋️