
یون
چند دقیقه ای می شود که خیرین آمده اند.تعدادشان ازآنچه که به خاطر می آورم،کمتر شده است.آنها پنج نفر اند.دوتا خانم،یکی از آنها چاق ولی مهربان،با پالتوی پاییزی قهوه ای وموهایی کوتاه.بنظر باید چهل ساله یا کمترباشد.دیگری زن جوانی با لباس های مشکی و موهایی ابریشمی خاکستری.او یکی ازدختربچه های اینجا را به نام سیلن رابه فرزندی گرفته است و سه مرد،در کت وشلوارهای خوش دوخت وگران قیمت.
ورودشان را ازساختمان مدرسه تماشا می کنم.هوا تاریک است وباد با شدت کمی می وزد.از عمد کارم رابیشتر طول داده ام و فلورلانس کاملا ازاین کارم عصبانی شده است وطبق انتظارم،مرا وادار کرده دوباره انجامش بدهم.و نمی توانم به سالن اجتماعات بروم.بهتر.
لین،سوکه و اویا به سالن اصلی رفته اند.کار میزوصندلی ها تمام شده است ونوبتش است تا به کار اصلی ام برسم.
وقتش است انجامش بدهیم.
چراغ های سالن اصلی روشن است وسایه هایی با قد وهیکل های مختلف به چشم می خورند.باید از جلوی سالن اصلی بگذرم تا به پشت خوابگاه برسم.
باد حالا با شدت بیشتری می وزد ودسته ای ازبرگ های انباشته شده درگوشه دیوار رابه سویم پرتاب می کند.تونل مقابلم است.فقط باید منتظر اویا ودوستانم باشم.نمی دانم چقدر طول می کشد.
_ببین کی اینجاست.
این صدا همچون سوزنی درمغزم فرو می رود.صدای تیزوآشنایی که گمانم ازشنیدنش نفرت دارم.
اوپر باپوزخندی ایستاده است.نفسم را بیرون می دهم:اینجا چیکار می کنی؟الان باید تو سالن اجتماعات باشی.
یک تا ابرویش را بالا می اندازد:خودت اینجا چیکار می کنی؟
زیاد مکث می کنم.او می گوید:می دونم برای چی اومدی.
به پشت سرم اشاره می کند.اخم می کنم.یک چیزی درست نیست:بذار روراست باشیم.تو راه مخفی روپیدا کردی وبه من نگفتی.قرارمون این نبود.مگه نه؟
تو آدم عوضی ای.اما بعد فکری از سرم می گذرد:تو فکر می کنی تونلی وجود داره؟
_تونل؟خب اسم جالبیه.آره وجود داره.سعی نکن منو دور بزنی.بهتره شروع کنی.
شروع خواهم کرد.اما بدون تو.برایم مهم نیست بعد ازآن چه می کند.اگر شانس با ما یار باشد آن موقع اینجا نخواهیم بود.
قبل ازآن،باید به یک طریقی اوپر رااز اینجا دور کنم.
اما حالا نه.باید منتظر بمانم بقیه ازراه برسند.فقط چند دقیقه زمان می خواهد تا مااز آن تونل به آن سوی دیوار برویم وبعد...
تمام می شود...
...
اویا
حسی که در وجودم می جوشد را درک نمی کنم.ترکیبی از هیجان،نگرانی وبه نوعی،شادی است.
همه چیزخیلی کند می گذرد وهرلحظه این حس ناشناخته بیشتر در وجودم می جوشد.گمانم باید شروع کنم...
درآشپزخانه پشت سالن اجتماعات،بوی شیرینی مربایی وخامه می آید.همیشه شیرینی مربایی را دوست داشته ام.مخصوصا دستپخت ساوا را.
فکر دنیای بیرون مرا می ترساند.تا حدودی.تمام بعدازظهر را درحالی که به این موضوع فکر می کرده ام،کتابخانه را مرتب کرده ام.
بیرون ازاین چهاردیواری،چه می شود؟
نه پولی داریم ونه جایی برای رفتن.اینجا،با وجود حرف های پراکنده ای که شنیده ام،شاید خطرناک باشد اما دنیای بیرون،صد برابر خطرناک تر خواهد بود.
مخصوصا زمانی که ازآن بیرون اطلاعی نداشته باشی.شانزده سال دریتیم خانه ای زندگی کرده ام که خیلی رازها را درخود پنهان کرده است.رازهایی که ظاهرا به دولت فاسدی که حکومت نامیده می شود ربط دارد.
چه کسی خبر دارد که درونم چه می گذرد؟همه آن پوسته دختر آرامی را می بینند که سرش به کارخودش است.نه آدمی که تشنه محبتی است که ازاو دریغ شده.عاشق پدرومادری که هیچوقت ندیده شان.کسی که به نظربقیه محتاط می آید.اما دربخشی ازوجودش شیفته هیجان است.
دختریتیمی که انتخاب کرده دنبال والدینش برود واگر شانسی داشته باشد، زندگی تازه ای را باآنها شروع کند.
فلش بک...اویا_5 ساله
به قاب عکس های خالی که کنارهم چیده ام نگاه می کنم.درفکر این هستم که چه عکسی را درآنها بگذارم.بی فایده است.این پنج قاب عکس صورتی نو را،خانمی که لباس طلایی دارد وعضو خیرین است، به من هدیه داده است.
موهای سرمه ای ام را می کشم.اما من عکسی ندارم که درآنها بگذارم.همه بچه هاعکس هایی ازخودشان یا عکسی ازپدرومادرشان که خاله فلورلانس پیدایشان کرده دارند.اما من خانواده ای ندارم که عکسی ازآنها داشته باشم.تنها یک عکس دارم که درروز کریسمس ازما گرفتند.
همه بچه ها لباس های نو وقشنگ به تن داشتند وبا لبخند وچهره هایی شاد کناردرخت کریسمس ایستاده بودند.اما من درآن عکس معلوم نیستم.
این عکس رو دوست ندارم.
یک باراز خاله فلورلانس پرسیده ام که مامان وبابا دارم یا نه؟
تنها جوابی که ازاو گرفتم این بود:پدرومادرت؟تورو سرراه گذاشته بودن.این یعنی اونا تورو نمی خواستن.الان یا مشغول خوشگذرونی ان، یا هم دیگه زنده نیستن.فقط یه بچه دیگه رودست ما گذاشتن.
اما فکر نمی کنم مرده باشند.وقتی پرسیدم سرراه گذاشتن یعنی چی،خاله فلورلانس عصبانی شد وگفت:گفتم که.تورو توی یه سبد جلوی کافه گذاشته بودن.اگه پدرومادرت دوستت داشتن هیچوقت چنین کاری نمی
کردن.
اما من دوستشان دارم.هرشب درذهنم به مامان وبابا قول می دهم که روزی آنهارا پیدا کنم.حتی اگر مرادوست نداشته باشند...
من آنهارا دوست خواهم داشت...
اواخر،کاغذهایی را که به شکل مربع بریده ام،پیش خاله ساوا درآشپزخانه می برم واز او می خواهم رویشان چیزهایی که می گویم را بنویسد.
قبل ازخواب،کاغذهایی راکه رویشان،مامان،بابا،لوسی که دوست صمیمی ام است وخاله ساوا نوشته شده را، درقاب های صورتی می گذارم.
شاید روزی پیداشان کنم واین قاب هارا به آنها هدیه بدهم.شاید آنها رادر اتاقم درخانه خودمان بگذارم.
اما فعلا،قاب ها درکنار قاب عکس های دیگران که تصاویری قدیمی ازخودشان یاعکس هایی که مدیر به عنوان پدرومادرش به آنها داده است، می ماند.اما وقتی دقت می کنم...می بینم که فقط من یک قاب خالی دارم...
اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامهی این داستان ارزشمنده. 🖋️
پدرومادرت دوستت داشتن هیچوقت چنین کاری نمی