ویرگول
ورودثبت نام
💜Maya💜
💜Maya💜روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
💜Maya💜
💜Maya💜
خواندن ۵ دقیقه·۳ ماه پیش

نقطه ای در مه_p7🩶

_نمی تونیم.

صدایم که انگار از ته چاه درمی آید،فرصت حرف زدن به کسی نمی دهد:دیشب فلورلانس مارو دید.

همه در سکوت به من خیره می شوند.نگاهم را بین همه می گردانم.پسری که کنار میز کهنه پایین پنجره ایستاده است را می شناسم.همان کسی است که در انبار با یون بحث می کرد به اسم لین و دختر کناری اش ، با موهای طلایی ، خودش را سوکه معرفی کرده است.او خیلی گرم با من و لوسی احوال پرسی کرد.انگار که سالهاست مارا می شناسد.

ادامه می دهم:دیشب...فلورلانس یه چیزایی راجب...شورشی ها...و بچه هاشون می گفت...و حکومت...

و بچه هایی که به حکومت داده میشن...درست نفهمیدم...اما مطمئنم چیزخوبی نیست.

لین اخم می کند:من هم یه چیزایی راجب...کسایی که توی این یتیم خونه زندگی می کردن و مرده ن شنیدم.اینا به هم ربط دارن؟

لوسی می گوید:خدای من...اینا یعنی چی...

به او نگفته ام.نمی دانم منظور فلورلانس با چه کسی بود که اورا نافرمان خواند.او به یون نگاه می کند:برای همین سراغش رو می گرفتی؟برای چی؟

من زودتر می گویم:آه...باید بهت می گفتم لوسی.اما نمیخوام تو اینجا بمونی.من و یون دیشب دنبال تونلی می گشتیم که یکی گفته بود وجود داره و پیداش کردیم.همون جا فلورلانس مارو دید وبعد اون حرف هارو شنیدم.گمونم...

سوکه به میان حرفم می پرد:تونل رو دیدش ؟

سرم را به نشانه نفی تکان می دهم:نه...خوشبختانه.

لوسی درحالی که با دسته ای از موهای فرفری اش بازی می کند، می گوید:باورم نمیشه.شماها دارین چیکار می کنید.

بعد نگاهی به من می اندازد:امیدوارم مجازات بدی براتون در نظر نگرفته باشه.اون یه آدم احمقه.

شانه بالا می اندازم:نه اونقدرا.

پسر مو قهوه ای ، می پرسد:حالا،برنامه چی هست؟

فکر می کنم هیچکس در این مورد فکری نکرده است.تقریبا...به زور چشمانم را باز نگه داشته ام.تمام دیشب را نخوابیده بودم.

کمی نگران کار های کتابخانه هستم.حدودا تا غروب وقت داریم و اگر دسته بندی و مرتب کردن کتابخانه را تمام نکنم ، فلورلانس قاطی می کند.اما بیشتر میل به این دارم که روی تخت دراز بکشم و به خواب بروم.البته اگرخواب به چشمم بیاید.

صدای یون ، خواب را از سرم می پراند:امشب می ریم.

چشمانم باز می شوند و لوسی سرفه می کند:چی می گی؟

لین می گوید:نه!

یون می گوید:چرا نه؟بهترین موقع ست.

_تو دیوانه ای.

لین سرش را تکان می دهد.او پوست سبزه ای دارد که با موهای قهوه ای اش هماهنگ است.هرچند موهایش خیلی تیره تر است.

سوکه می گوید:اینجا رسما از زندان بدتره.حکومت که براش فرقی نمی کنه.اون به نفعش هم هست.

یون اخم می کند:یکم فکر کنید.فردا شب خیرین میان و فلورلانس سرگرم اونها میشه.دیگه مثل روح سرگردان توی ساختمون نیست.می تونیم بریم.بهترین موقعیته.دیگه فرصت به این خوبی گیرمون نمیاد.

سوکه نیم نگاهی به پسر مو قهوه ای می اندازد و می گوید:من هستم.لین.نظرت چیه؟

قبل از آنکه لین پاسخی دهد من می گویم:منم هستم.این بهترین کاره.اینجا خیلی بوی خطر می ده.

لین و لوسی به هم نگاهی می اندازند و سپس لین می گوید:خیلی خب.

لوسی حیرت زده به ما نگاه می کند:خدای من...شماها دیوونه شدین.

سوکه خنده ای شاد می کند:زندگی بدون اینا فایده ای نداره.

بنظرم می آید که دختر شاد و پرانرژی و مهربانی است.کمی با لوسی درتضاد است.لوسی آدم محتاط و کمی هم شکاک است.اما این باعث نمی شود از مهربانی اش به دیگران و دلسوزی اش کاسته شود.

سوکه لبخندی می زند که هرکسی را به این کار فرا می خواند:خب،هستی؟

لوسی اول کمی مکث می کند،اما بعد با اشاره سر تایید می کند.

لبخند می زنم.لین می گوید:خب.نقشه چیه؟

...

_این کارت نامردی بود.بعد ازمدتی که باهم دوست بودید...

اوپر روی صندلی اش جابه جا می شود.پوزخندی می زند:دوست؟اونم همینکارو با من کرد.پس حقش بود.

_تو داشتی از صندوق یتیم خونه پول می دزدیدی.به چکارت میومد؟می دونی اگه فلورلانس اون موقع می فهمید چه بلایی سرت می آورد؟

_اون عجوزه پیر هممون رو اسیر کرده!اینجا از زندان هم بدتره!می تونستیم بدون اینکه کسی چیزی بفهمه فرار کنیم!

نینا سری به نشانه تاسف تکان می دهد:چطوری.با راه فرار خیالی ت؟

اوپر خنده ای تمسخر آمیز می کند:هاها!نمی دونم چرا اینقدر ساده شده.

بعد با حالتی مغرور بلند می شود واز اتاق خارج می شود.راهروی طبقه سوم خالی است.اتاق اوپر نزدیک یون و دوستانش است.

او تا چندسال پیش دوست اوبود.اما دیگر نه.پس از اینکه یون،مچ اورا هنگام دزدی از یتیم خانه گرفت.حداق شانس آورده بود که فلورلانس درباره دزدی چیزی نمی دانست.

ازجلوی اتاق یون و دوستانش می گذرد ونگاهی گذرا به داخلش می اندازد.اتاق خالی است وهیچکس داخلش نیست.

از پله هاپایین می آید وقصد دارد طبقه دوم راهم پشت سر بگذارد،اما صدایی که ازیکی از اتاق ها،که درش نیمه باز است،اورا متوقف می کند

ازپشت به اتاق نزدیک می شود ونزدیک در می ایستد.صداهای آشنایی را از داخل اتاق می شنود.

_فلورلانس تمام شب رو مشغول مهمون هاش هست.به نوبت

خارج می شیم.

صدایی حرف اورا می برد:درسته.اما اون به زودی متوجه می شه.سریع بعد ازهم میایم بیرون وکنار همون درخت های ضربدری هم رو می بینیم.

_اما...چطوری قراره بیایم؟به چه بهونه ای؟

_اونش دیگه دست خودتونه.یک جوری ازصف خارج بشین وبیاین.حواستون به فلورلانس باشه.

_من هنوز درک نمی کنم...فلورلانس داره چیکار می کنه...

بعد صداها قطع می شود وپس از کمی مکث صدای زنانه ای جواب می دهد:نمی دونم ولی...فکر نمی کنم...با اینجا موندن چیزخوبی در انتظارمون باشه...فکرمی کنم اینجا فقط یه یتیم خونه معمولی نیست.بچه های زیادی ظاهرا اینجا یا خارج از اینجا...مرده ن...

وبعد کاملا صداها قطع می شود.اوپرلبخند می زند.ظاهرا دروغش واقعی از آب درآمده و او به هیچ وجه قصد ندارد آن را ازدست بدهد.

ساعت سه بعداز ظهر است وبچه ها مشغول آماده سازی سالن اصلی یتیم خانه هستند.بوی مواد شوینده ارزان قیمت به مشام اوپر می رسد. وظیفه تمیز کردن چراغ های سالن به عهده اوست اما فعلا ازانجام آن سر باز می زند.

نینا مشغول تمیزکردن کف سالن به همراه دو دختر دیگر است که اوپر به او نزدیک می شود:بیا کارت دارم.

نینا نگاهی به او می اندازد وبدون هیچ حرفی بلند می شود.آنها ازسالن وبچه های مشفول کار دور می شوند.

_باز چی شده؟

_فکر کنم تونل قلابی واقعی شده.

نینا یک تای ابرویش را بالا می اندازد:چی میگی؟

اوپر با لبخندی ماجرا را برای او تعریف می کند.نینا در سکوت به حرف های او گوش می دهد وبعد می گوید:می دونم داری به چی فکر می کنی.

_خوبه!چون تو تنها کسی هستی که می تونی انجامش بدی!

_و تنها دوستت.بگو چی تو سرته...

اوپر دوباره لبخندی می زند:به موقع اش بهت میگم.امشب آماده باش...

وبدون آنکه منتظر جواب او بشود،به سوی راهرو می رود.امکان ندارد بگذارد که یون وبقیه،به تنهایی از آن بهره ببرند...

اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️

برندببرند.

مواد شویندهراه فرار
۰
۰
💜Maya💜
💜Maya💜
روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید