ویرگول
ورودثبت نام
💜Maya💜
💜Maya💜روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
💜Maya💜
💜Maya💜
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

نقطه ای در مه_p5🩶

اویا

سوراخ تنگی که گمانم گربه فقط می تواند ازآن بگذرد میان دو درخت ضربدری پنهان شده است.آجر های نیم شکسته آن را پوشانده اند تا کسی متوجه خرابی دیوار نشود.

یون از درخت بالا می پرد و مقابلم می نشیند.حیرت زده به سوراخ نگاه می کندو گفت:چطور پیداش کردی ؟

سرجایم جا به جا می شوم.بخاطر خیس شدن تنه درختان،نشستن روی آنها سخت است.

_اگه این آجر شکسته رو نمی دیدم متوجه ش نمی شدم.

و همزمان به آجر نصف شده روی دیوار اشاره می کنم.به قدری استادانه پنهان شده است که به آنها حق می دهم ندیده باشندش.گمانم شانس آورده ام.او خودش را بالا می کشد وبه من نگاه می کند:عالی بود.

لبخندیی می زنم.پس از کمی مکث می کنم:حالا چی؟

دستی برروی آجر های شکسته می کشم.میلی ناگهانی به اینکه همین حالا این دیوار را بشکنم وبروم پیدا می کنم.

میلی ناگهانی به رهایی...

_چرا میخوای بری؟

این سوال ناگهانی چنان غافلگیرم می کند که نزدیک است از روی درخت بیوفتم.

خیلی دلیل وجود داره...حتی شاید بینمون مشترک باشه...

_میخوام بدونم...چرا اینجام...پدرومادرم کی بودن.اونا زنده ن یا اینکه...

دیدم که لبهایش به لبخندی بالا می آید.جرقه ای را دروجودم حس می کنم.قطرات باران ازروی موهای سیاهش لیز می خورند و سقوط می کنند.همانطور که بر مژه های من شبنم نشسته است.

تنها دلیلی که تا به حال این زندان را تحمل کرده ام.

_من هم.

صدایش در سرم طنین می اندازد.او پنج ساله بود که به اینجا آمد.از همان موقع به عصبی بودن و پرخاشگری شناخته می شد.اوایل حس بدی به او داشتم.

حس بدی به دنیای اطرافم هم داشتم و او...

اما حالا ، حس می کنم اشتباه می کردم.

شاید او آنطور که دیگران می بینند نباشد...

شاید...

یک لحظه ، نور سفیدی که اطرافمان را در بر می گیرد مرا به واقعیت باز می گرداند و صدایی بلند رعشه ای بر تنم می اندازد:

_شما احمق ها...چطور جرعت کردید قوانین رو زیر پا بذارید ؟!

سرم را به سختی می چرخانم.آب دهانم گلوی خشکم را تر می کند.

فلورلانس.

آنجا است.با چهره ای برافروخته و سرخ و دستانی که انگار آماده است تا هردوی مارا خفه کند.

_راه بیفتین!سریع !

...

با بی قراری در صندلی ام تکان می خورم.در تضاد با من،یون به طرز شگفت آوری آرام در صندلی کهنه فرو رفته است.

هرقدر که من نگرانم وبه این شناخته می شوم،او بی خیال است.

سرم را تکان می دهم:اون ما رو دید.اون احتمالا تونل رو هم دیده.

شانه بالا می اندازد ومی گوید:نمی دونم.

با اینکه صورتش هیچ حسی ندارد،اما بازهم می توانم ناامیدی پشت چشمانش را ببینم.اما نمی دانم برای چیست.

از اینکه فلورلانس هنوز برنگشته است حس امنیت دارم اما نمی داننم بعدش چه خواهد شد.تنبیهات فلورلانس چیزی نیست که پنهان بماند.سعی می کنم افکار پراکنده ام را از ذهنم دورکنم که چشمم به پرونده ای برروی میز چوبی فلورلانس می افتد.برچسبی روی آن است که صاحب نامش را می شناسم:روکا

کنجکاوی جای ترس و اظطراب بی پایانم را می گیرد.ازروی صندلی ام بلند می شوم وپرونده قرمز را برمی دارم.

اسم و فامیلی و سن به همراه عکسی از کودکی او در بالای صفحه اول به چشم می خورد.

در صفحه دوم لیستی از زوج هایی است که زمانی قصد داشتند اورا به فرزندی قبول کنند.

چرا پرونده او هنوز اینجا است؟

فلورلانس پرونده بچه هایی که به فرزندخوندگی قبول می شوند و یا به سن قانونی می رسند را به خودشان می دهد.

اما چرا این جا مانده بود ؟پرونده شخصی که دو سال بود این یتیم خانه را ترک کرده بود.

ناگهان افکاربدی به ذهنم هجوم می آورد.تنها پرونده بچه هایی که اینجا یا در خارج از این جا فوت می شوند،اینجا باقی می ماند.

اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️

یعنی...روکا مرده است؟

درختبچه
۰
۰
💜Maya💜
💜Maya💜
روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید